W 1350 r. w mieście istniała już ulica Żydowska (Judengasse). Zmarli z tej wspólnoty byli prawdopodobnie grzebani na cmentarzu we Wrocławiu[1.1].

W XIV w. przez ziemie Śląska przetoczyła się fala wystąpień antysemickich. W jej wyniku w 1362 r. Żydzi zostali wypędzeni z Góry. Przez kolejne stulecia nie mieli prawa osiedlać się w miejscowości. Dopiero w XIX w. król pruski Fryderyk Wilhelm II wydał akt, dopuszczający Żydów do obywatelstwa miejskiego. W 1849 r. w Górze mieszkało 30 wyznawców judaizmu, a do 1895 r. liczba ta wzrosła do 150 osób[1.1.1]. W II połowie XIX w. wzniesiono synagogę.

Przełom XIX i XX w. przyniósł jednak spadek liczebności Żydów w Górze. Wpływ na taki stan rzeczy miały przede wszystkim trudności gospodarcze oraz wybuch I wojny światowej. W 1933 r., po dojściu Hitlera do władzy, w Górze mieszkało już tylko 57 osób pochodzenia żydowskiego. Wskutek nazistowskich represji liczba ludności żydowskiej spadła do 27 osób w 1937 roku. Podczas Nocy Kryształowej w 1938 r. bojówki podpaliły synagogę i dopuściły się gwałtów na ostatnich Żydach. W maju 1939 r. w mieście żyło już tylko sześć osób pochodzenia żydowskiego. Prawdopodobnie zginęły z rąk hitlerowców.

Po wojnie na terenie Góry mieszkała pewna ilość Żydów, którzy przybyli z byłych Kresów II Rzeczypospolitej[1.2].

Nota bibliograficzna

Print
Fußnoten