Historia Lwówka sięga co najmniej początków XV wieku. Na terenie znajdującym się w granicach obecnego miasta istniały wówczas dwie wsie należące do Sędziwoja Ostroroga: Wojszyno i Więcewojszyno. W 1414 r. zostały scalone, uzyskując pod nazwą Wojszyno prawa miejskie od Władysława Jagiełły. W 1419 r. Sędziwój utworzył na gruntach Wojszyna i Więcewojszyna nowy organizm o nazwie Lwów, na który przeniósł pozyskane dopiero co prawa miejskie Wojszyna. W XVI w. Lwów zmienił nazwę na Lwówek.

W okresie staropolskim miasto rozwijało się staraniem kolejnych pokoleń właścicieli, od czasu do czasu niweczonym przez pożary i zniszczenia wojenne (m.in. potop szwedzki, konfederacja barska). Pod koniec XVI w. działało kilka cechów, m.in. krawcy, kowale, mielcarze (słodownicy), sukiennicy, szewcy i kuśnierze. Po wygaśnięciu Ostrorogów w 1623 r. Lwówek przeszedł w ręce Opalińskich, następnie Trąmpczyńskich i Pawłowskich. W marcu 1696 r. ogromny pożar zniszczył większość zabudowy.

W 1748 r. majątek Pawłowskich został podzielony, a w 1760 r. Lwówek przeszedł do Korzbok-Łąckich. W 1793 r. miasto znalazło się w granicach Prus. W 1806 r. Melchior Korzbok-Łącki sfinansował utworzenie pułku jazdy, który dołączył do wojsk napoleońskich. W 1811 r. Lwówek liczył 1459 mieszkańców w 223 domach.

W 1815 r. miasto znalazło się w granicach Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Rozwój przemysłu we Lwówku nastąpił po 1830 r., gdy powstały m.in. olejarnia i cegielnia. Niestety, rozwój ten był umiarkowany, bowiem w 1870 r. – na życzenie właścicieli – miasto zostało ominięte przez linię Kolei Marchijsko-Poznańskiej Poznań – Berlin (przeszła przez odległą o 25 km Opalenicę). W 1837 r. żyło tu 2449 mieszkańców. Miasto ciągle otoczone było fosą. Źródłem dochodów były m.in. cztery jarmarki. W 1871 r. liczyło 2456 mieszkańców, w 1881 r. – 2466. Na przełomie XIX i XX w. działały kasa oszczędności, bank ludowy, spółdzielnia „Rolnik”, kółko włościańskie, urząd celny, urząd pocztowy trzeciej klasy, stacja telegraficzna. Okolice znane były z uprawy chmielu, a samo miasto – z produkcji piwa. W 1896 r. dotarła tu wąskotorowa linia kolejowa z Opalenicy (czynna do 1996).

W 1918 r. Lwówek powrócił do Polski, zajęty w czasie powstania wielkopolskiego. Leżał na zachodnim krańcu państwa, pełniąc rolę lokalnego centrum handlowo-usługowego. W 1921 r. posiadał 2502 mieszkańców, a w 1939 r. – 2750.

Na początku września 1939 r. znalazł się pod okupacją niemiecką. 5 listopada 1939 r. Niemcy wywieźli ludność żydowską, a od 7 listopada – także polską.

Obecnie gmina Lwówek ma charakter rolniczo-przemysłowy. Większość firm zajmuje się usługami i handlem, a wśród upraw największe znaczenia mają wiśnie, czereśnie, jabłka i szparagi. Liczba ludności wynosi ok. 3 tys., zatem niemal od dwustu lat utrzymuje się na podobnym poziomie. 

Bibliografia

  • Karwowski S., Lwówek i jego dziedzice, Poznań 1914.
  • Śmigielski A., Lwówek, Poznań 1994.
Print