Dieser Artikel ist in der ausgewählten Sprache nicht verfügbar.

Levites

Lewici (gr., hebr.) – jedna z grup kapłańskich w starożytnym judaizmie. W starszych tekstach biblijnych utożsamiani z kapłanami, w tekstach powstałych po okresie niewoli babilońskiej – z pomocniczym personelem Świątyni Jerozolimskiej (strażnicy bram, śpiewacy chórów). Pięcioksiąg przedstawia lewitów jako odrębne plemię w obrębie Izraela, wyprowadzając ich pochodzenie od Lewiego, jednego z dwunastu synów Jakuba, funkcje kapłańskie zaś przypisuje potomkom Aarona (prawnuka Lewiego). Problem pochodzenia warstwy lewitów jest do dzisiaj nierozstrzygnięty. Na Synaju została im powierzona służba świątynna, dlatego nie otrzymali ziemi jak inne plemiona izraelskie – ich dziedzictwem był Bóg. Zostali wybrani ze względu na wierność Bogu i wierze. Żyli w miastach lewickich i utrzymywali się z dziesięcin. W synagodze lewici są wywoływani do czytania Tory zaraz po kohenach, którym obmywają ręce przed błogosławieństwem kapłańskim (birkat ha-kahanim).

Renata Piątkowska

Tekst powstał na podstawie książki „Żydzi w Polsce. Dzieje i kultura. Leksykon”, red. J. Tomaszewski, A. Żbikowski, Warszawa 2001. © Treść hasła pochodzi z serwisów wiedzowych PWN; Encyklopedia PWN, Słowniki języka polskiego i Słowniki obcojęzyczne.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.