Dieser Artikel ist in der ausgewählten Sprache nicht verfügbar.

Litwacy

Litwacy - potoczne określenie Żydów przybywających od schyłku XIX w. do Królestwa Polskiego z obszarów dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego i Ukrainy (z ustanowionej w 1791 przez Katarzynę II tzw. strefy osiedlenia, biegnącej od Morza Bałtyckiego wzdłuż północnej granicy guberni kowieńskiej i wzdłuż wschodnich granic guberni witebskiej, mohylewskiej, czernihowskiej, połtawskiej i jekaterynosławskiej do Morza Azowskiego; na wschód od niej nie wolno było mieszkać Żydom). Przybywali oni w obawie przed nasilającymi się pogromami (m.in. 1881–1882 i 1905–1906) oraz represjami adm. władz rosyjskich. Była to głównie biedota, która tworzyła konkurencję dla istniejącego już drobnego handlu i rzemiosła żydowskiego i polskiego w Królestwie Polskim. Ponadto różniła się ona od miejscowych Żydów stosunkiem do religii (należeli do zwolenników tradycyjnego judaizmu lub odrzucali religię), często poglądami politycznymi (socjalistycznymi lub syjonistycznymi), nieraz uleganiem wpływom kultury rosyjskiej. Napływ Litwaków potęgował w Królestwie nastroje antyżydowskie wśród części miejscowej ludności.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.