Dieser Artikel ist in der ausgewählten Sprache nicht verfügbar.

Nobilitacja

nobilitacja (łac.), uszlachcenie  prawna forma wejścia do stanu szlacheckiego osoby (i jej potomków) nie mającej szlacheckich przodków; wraz z nadaniem herbu następowała w wyniku aktu wydanego przez panującego; w zach. Europie przypadki nadania herbów osobom nie mającym zwierzchnictwa lennego pojawiły się już w XIII w.; w Polsce n. była znana od XIV w.; jej pierwotną formę stanowiła adopcja herbowa przez króla (który nadawał jakiś fragment swego herbu — przyjmował niejako do niego) lub rody rycerskie, które przyjmowały do swego herbu, a król to potwierdzał (np. przyjęcie do herbów przez pol. rody katol. bojarów litew. w Horodle 1413); od poł. XVI w. forma adopcji zanikała na rzecz n. przez króla; od 1601 prawo n. przysługiwało wyłącznie sejmowi; od 1669 nobilitowani otrzymywali tylko skartabellat; 1775 nałożono na nobilitowanych obowiązek posiadania (kupna) dóbr ziemskich; Konstytucja 3 maja 1791 wprowadziła ułatwienia n. dla mieszczan.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.