Dieser Artikel ist in der ausgewählten Sprache nicht verfügbar.

Rada Jedności Narodowej (RJN), do 1962 Tymczasowa Rada Jedności Narodowej

organ polit. zastępujący parlament, powołany 1954 przez przedstawicieli większości stronnictw polit. uchodźstwa pol. w W. Brytanii; Powstała po odrzuceniu przez obóz polit. skupiony wokół Prez. RP na uchodźstwie, A. Zaleskiego, warunków kompromisu ze stronnictwami opozycyjnymi, tworzącymi od 1949 Radę Polityczną (PPS, SN, Pol. Ruch Wolnościowy „Niepodległość i Demokracja”, PSL — Odłam Jedności Nar.); Akt Zjednoczenia Narodowego uzgodniony z udziałem gen. K. Sosnkowskiego (m.in. zobowiązujący Zaleskiego do złożenia urzędu prezydenta po zakończeniu kadencji) przyjęły stronnictwa rozwiązanej Rady Polit. oraz Liga Niepodległości Polski, SP, Niezależna Grupa Społ.; RJN powołała Radę Trzech, która miała zastępować prezydenta w okresie kryzysu państw., oraz — w miejsce rządu prezydenckiego Egzekutywę Zjednoczenia Narodowego. RJN opowiadała się za przywróceniem Polsce pełnej niepodległości, uznaniem pol.-niem. granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej, wycofaniem wojsk sowieckich z Polski oraz przeprowadzeniem w kraju wolnych wyborów parlamentarnych. RJN nawiązała współpracę z Kom. Wolnej Europy i Zgromadzeniem Ujarzmionych Narodów Europy, gdzie reprezentował ją S. Korboński; niepowodzeniem zakończyły się podjęte VI 1955 zabiegi o oficjalne uznanie RJN za rząd pol. przez rządy państw zach.; 1962 Ogólny Zjazd Polaków w W. Brytanii wyłonił nowy skład RJN (większość mandatów uzyskali przedstawiciele Stow. Pol. Kombatantów, PSL i SP zbojkotowały nową RJN i i utworzyły Federację Ruchów Demokr.); przewodn. RJN: T. Bielecki (do 1971), B. Podoski. W 1972 — po śmierci Zaleskiego, zawarciu porozumienia i uznaniu przez większość stronnictw polit. uchodźstwa pol. za Prez. RP na uchodźstwie S. Ostrowskiego — RJN została rozwiązana.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.