Pierwsze chedery w Proszowicach powstały w drugiej połowie XIX wieku. W tym okresie władze rosyjskie kładły nacisk, aby uczono w nich wyłącznie języka rosyjskiego oraz zasad wiary. Po 1902 r. rozwój szkolnictwa żydowskiego w miejscowości został zahamowany. Niemniej chedery nadal funkcjonowały, a w 1913 r. uczono w nich, aczkolwiek z wielką niechęcią, tak jak w innych szkołach – języka rosyjskiego.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w latach 1918–1939 w mieście działały trzy chedery, w których w 1920 r. kształciło się łącznie 75 chłopców. Dla porównania, w tym samy czasie w mieście istniała tylko jedna siedmioklasowa szkoła powszechna, w której uczyło się 382 uczniów. Wtedy też (po 1918 r.) powstała ortodoksyjna szkoła dla dziewcząt żydowskich prowadzona przez członków Agudy – Bet Jaakow, a w latach 30. XX w. – szkoła Tarbut prowadzona przez Organizację Syjonistyczną[1.1].

Print
Fußnoten
  • [1.1] Bernacki W., Między wojnami światowymi, [w:] Proszowice. Zarys dziejów do 1939 roku, red. F. Kiryk, Kraków 2000, s. 316; Szabat B., Szkolnictwo żydowskie w guberni kieleckiej w latach 1864–1915, [w:] Żydzi w Małopolsce. Studia z dziejów osadnictwa i życia społecznego, red. F. Kiryk, Przemyśl 1991, ss. 191, 196; Proszowice, [w:] The Encyclopedia of Jewish Life Before and During the Holocaust, t. 2, red. Sh. Spector, G. Wigoder, New York 2001, s. 1030.