Gdy w 1812 r. wydano w królestwie pruskim tzw. Edykt emancypacyjny dla Żydów, władze szkolne wywierały nacisk, aby Żydzi zakładali własne szkoły powszechne. Wnioskiem z dnia 30.05.1820 r. władze miejskie Pszczyny zwróciły się do rejencji opolskiej z propozycją założenia w mieście szkoły żydowskiej. Gmina żydowska proponowała także, aby móc wysyłać dzieci żydowskie do istniejących już w Pszczynie szkół ewangelickiej i katolickiej.

W 1820 r. pszczyńska gmina żydowska uzyskała takie zezwolenie. O ile jednak w szkole katolickiej uczyło się zaledwie kilkoro dzieci żydowskich, o tyle w ewangelickiej ich liczba sięgała nawet 30. Dlatego też w 1867 r. powstał pomysł powołania wspólnej, ewangelicko-żydowskiej szkoły[1.1]Rozpoczęła ona działalność w 1873 r. pod nazwą Evangelisch-jüdische Societäts-Schule. Od stycznia następnego roku jej kierownikiem został nauczyciel Rudolf Knorr.

Jeszcze w 1867 r. władze miejskie zakupiły na użytek szkoły dom niejakiego Wanota.

W 1873 r. klasa pierwsza, prowadzona przez Knorra, liczyła 43 dzieci. Druga klasa prowadzona była przez Hermana Jordana i obejmowała 40 dzieci. Trzecią klasę uczył Karol Gustaw Edward Vetter, zaś czwartą – Franz Gottlieb Julius Schmidt. Po odejściu Schmidta w 1875 r. do pracy nauczyciela powołano pierwszą kobietę – Adelę Jaerisch z domu Hübner.

W roku szkolnym 1893/94 zmienił się charakter szkoły – stała się szkołą komunalną, co oznaczało, że utrzymywana była z funduszy miejskich, a nie środków parafii ewangelickiej i gminy żydowskiej[1.2].

Print
Fußnoten
  • [1.1] P. Piluk, Odnalezione miejsce. Cmentarz żydowski w Pszczynie, Pszczyna 2007, s. 4.
  • [1.2] P. Piluk, Odnalezione miejsce. Cmentarz żydowski w Pszczynie, Pszczyna 2007, s. 4 i n.; L. Musioł, Pszczyna – monografja historyczna, Katowice 1936, s. 391 i n.