Żydzi zaczęli osiedlać się w Radzyniu od końca XVIII wieku. Społeczność żydowska rozwijała się powoli. Jej liczebność w szczytowym okresie rozwoju, który przypadał na połowę XIX w., nie przekroczyła 150 osób. W 1885 r. wspólnota liczyła 130 osób. Organizacyjnie podlegała w XIX i XX w. rabinatowi w Grudziądzu. Po 1920 r. niemal w całości miejscowi Żydzi wyemigrowali do Niemiec. W Radzyniu Chełmińskim pozostały tylko pojedyncze osoby.

W 1939 r. mieście mieszkały rodziny Mordki Płotniarza i Leopolda Witkowskiego. Ich losy po wybuchu II wojny światowej pozostają nieznane. Po jej zakończeniu Żydzi w Radzyniu już się nie pojawili[1.1].

Nota bibliograficzna

  • Aschkewitz M., Zur Geschichte der Juden in Westpreussen, Marburg (Lahm) 1967.
  • Alabrudzińska E., Gmina Wyznaniowa Żydowska w Grudziądzu w latach 1920-1939, [w:] Gminy Wyznaniowe Żydowskie w województwie pomorskim w okresie międzywojennym (1920-1939). Zbiór studiów pod red. Jana Szylinga, Toruń 1995.
Print
Fußnoten
  • [1.1] Aschkewitz M., Zur Geschichte der Juden in Westpreussen, Marburg (Lahm) 1967, passim; Alabrudzińska E., Gmina Wyznaniowa Żydowska w Grudziądzu w latach 19201939, [w:] Gminy Wyznaniowe Żydowskie w województwie pomorskim w okresie międzywojennym (1920-1939). Zbiór studiów pod red. Jana Szylinga, Toruń 1995, ss. 76, 91.