Getto w Telszach powstało na początku września 1941 r., kiedy w mieście przymusowo osiedlono grupę kobiet żydowskich, które zamieszkały w małych domach przy ul. Ežero, Elektrinės ir Telšės (w granicach getta znajdował się bejt ha-midrasz)[1.1].

W domach nie było mebli, kobiety spały na podłogach. Potajemnie pomagali im mieszkańcy miasta. Żydówki w ciągu dnia wysyłano do prac w okolicznych gospodarstwach, gdzie bardzo często wykorzystywano je do najcięższych robót; zdarzało się, że były zmuszane do kontaktów seksualnych przez właścicieli gospodarstw[1.2].

Mimo trudnych warunków kilku żydowskim lekarzom udało się założyć w getcie prowizoryczną klinikę, w której leczono chore Żydówki[1.1.2]. Po jednej z inspekcji w mieście pojawiła się plotka, że w getcie panuje tyfus. Na skutek nieprawdziwych pogłosek wielu mieszkańców odmawiało Żydówkom pomocy.

Jeszcze w 1941 r. komisarz rejonowy wydał decyzję o likwidacji getta do końca roku. 23–24 grudnia 1941 r. wszystkie Żydówki (ok. 400) z getta w Telszach zamordowano w miejscowości Rainiai. Niewielkiej części kobiet udało się uniknąć śmierci. Żydówki, które uciekły z getta przed jego likwidacją, ukrywał tutejszy biskup Vincentas Borisevičius (zamordowany w 1946 r.)[1.1.1].

O granicach tutejszego getta przypominają cztery słupki z napisem: "Žydų geto ribos" (pol. "Granice żydowskiego getta")[1.1.1].

Print