Pierwsza pisemna wzmianka o Kutach pochodzi z 1448 roku. Właścicielem Kut był wówczas Michał z Wojniłowa. W 1565 r. Kuty wchodziły w skład starostwa śniatynskiego. Już w połowie XVI w. funkcjonował młyn i warzelnia soli, a mieszkańcy posiadali znaczną liczbę owiec i bydła.

Mieszkańcy Kut, Kosowa i okolicznych miejscowości często przeżywali najazdy turecko-tatarskie, zwłaszcza w XVI i XVII wieku. Szczególnie dużych szkód ludność doznała podczas w latach 1621-1624.

W końcu XVII w. i na początku XVIII w. liczba ludności znacznie wzrosła. Miasteczko leżało w miejscu korzystnym pod względem geograficznym – tu przechodziła granica między Polską a Mołdawią, która była wasalem Turcji; przecinały się szlaki handlowe. Klimat był sprzyjający, więc społeczność powiększała się o kolonistów, szlachtę i urzędników. W tym okresie w Kutach osiedli też przybywający z Mołdawii Ormianie, którzy uciekali przed uciskiem tureckim. Ormianie zajmowali się handlem solą, bydłem, wyrobami mięsnymi, a także rzemiosłem (wytwarzali ubrania i buty ze skór, które wcześniej w garbarniach odpowiednio przygotowywali), ogrodnictwem i sadownictwem. W XVIII w. ich miejsce przejęli Żydzi.

W 1715 r. Kuty otrzymały prawo magdeburskie. Trzy razy w roku odbywały się jarmarki, a w każdy wtorek i piątek - targi. Znaczne zyski przeznaczano m. in. na budynki administracyjne i użyteczności publicznej oraz drogi. W tym czasie część miasta wydzieliła się jako Stare Kuty – osobna jednostka administracyjna. W 1765 r. w mieście było 360 domów, żyło tu 165 rodzin ruskich i polskich, 70 rodzin ormiańskich oraz 124 rodziny żydowskie.

Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 r. Kuty znalazły się pod zaborem austriackim. Do miasta zaczęli zjeżdżać osadnicy niemieccy. Sprzyjały temu patenty Marii Teresy z 1 października 1774 r. oraz Józefa II z 13 października 1781 r., na podstawie których koloniści otrzymali liczne przywileje: przyznawano im ziemię, zwolnienie ze służby wojskowej oraz zwolnienie na 6 lat z podatków. Jednakże napływ Niemców nie okazał się duży z powodu przeludnienia miejscowości.

Znacznego uszczerbku Kuty zaznały podczas I wojny światowej. Przechodziła tędy linia frontu rosyjsko-austriackiego, prowadzono zaciekłe walki. Miasto i wieś dwa razy przechodziły z rąk do rąk. Po rozpadzie Austro-Węgier, wiosną 1919 r., do Kut na krótki czas weszły wojska rumuńskie. Następnie zajęli je Polacy.

14 marca 1923 r. Konferencja Pokojowa w Paryżu zatwierdziła włączenie tzw. Galicji Wschodniej do Polski. Przez Kuty w 1939 r. ewakuowali się do Rumunii żołnierze Wojska Polskiego oraz wysocy urzędnicy RP, w tym prezydent Ignacy Mościcki i wódz naczelny Edward Rydz-Śmigły.

1 lipca 1941 r.  Kuty zajęły wojska węgierskie, które w sierpniu 1941 r. przekazały władzę administracji niemieckiej.

Print