Najstarsza wzmianka o Białym Borze pochodzi z końca XIII wieku i mówi o tym, że gdański książę Mściwoj ufundował parafię. Od początku XIV wieku ośrodek był we władaniu Krzyżaków. To Zakonowi Biały Bór zawdzięcza lokację miejską w 1382 roku na prawie chełmińskim, potwierdzoną w 1395 roku przez Wielkiego Mistrza Konrada Zóllnera von Rotensteina.

XIV-wieczny rozwój miasta był możliwy dzięki zmianie szlaków handlowych, które zaczęły biec przez Biały Bór, ale także dzięki osłabieniu potęgi krzyżackiej. Do regresu miasta przyczyniały się liczne pożary, które nie oszczędzały zabudowy miejskiej. Po zawarciu II pokoju toruńskiego w 1466 roku miejscowość należała do Prus Królewskich podległych Królestwu Polskiemu. Traktat pokojowy zawierał swobodę kontaktów handlowych na terenie całych Prus. W 1772 roku w wyniku I rozbioru Biały Bór został wyłączony z województwa pomorskiego i włączony do zaboru pruskiego.

XIX-wieczny rozwój rolniczego Pomorza Zachodniego nie ominął Białego Boru. Zbudowano tu nowy kościół, a w 1878 roku dotarła tu kolej żelazna.

Po I wojnie światowej Biały Bór wszedł w skład nowej niemieckiej prowincji przygranicznej Marchia Graniczna Poznań – Prusy Zachodnie. Podczas walk o miasto w II wojnie światowej w 1945 roku, Biały Bór funkcjonował w ramach fortyfikacji Wału Pomorskiego. Miasto zostało zdobyte 26 lutego 1945 roku. Zniszczenia zabudowy sięgnęły 80 procent.

Wyludnione w wyników działań wojennych miasto zostało ponownie zasiedlone ludnością ukraińską w wyniku działań związanych z Akcją Wisła w 1947 roku. Obecnie, Biały Bór jest ważnym ośrodkiem dla mniejszości ukraińskiej. Prężnie działa tu Związek Ukraińców w Polsce.

 

Print