Synagoga w Pabianicach zbudowana została w 1847 r. Przebudowana 33 lata później, kiedy to odrestaurowano ją i upiększono z zewnątrz. Dodano również przybudówkę. Budynek był murowany, gdyż władze nie wyraziły zgody na wzniesienie drewnianej synagogi. Znajdowała się ona przy uliczce do dziś zwanej Bóźniczną, na Starym Mieście. Był to budynek w stylu klasycystycznym, ściany zewnętrzne miał podzielone pilastrami z wnękami, a szczyt ściany frontowej – trójkątny. Wnętrze pokryte było freskami. Na uwagę zasługiwały piękne, rzeźbione w drewnie Aron Ha-kodesz oraz bima [[refr:]http://www.diapozytyw.pl/pl/site/slady_i_judaica/pabianice [stan na 29.05.2010].]].

Na ścianie sąsiedniego budynku znajduje się tablica informująca o fakcie, że obok stała niegdyś synagoga.

Świątynia przetrwała II wojnę światową, choć w październiku 1939 r. Niemcy zdewastowali jej wnętrze. Decyzję o likwidacji budynku podjęły w latach 50. XX w. komunistyczne władze miasta [[refr:]http://old.ziemialodzka.pl/34_pabianice.htm [stan na 29.05.2010].]]. Po zgodzie ze strony Wydziału Kultury Prezydium WRN w Łodzi (czerwiec 1960 r.) obiekt rozebrano.

Print