Park Ocalałych powstał 30 sierpnia 2004 r. podczas obchodów 60. rocznicy likwidacji łódzkiego getta. Park usytuowany jest pomiędzy ul. Wojska Polskiego a ogródkami działkowymi przy ul. Źródłowej w dolinie rzeki Łódki, na terenie przylegającym podczas wojny do granic Litzmannstadt Ghetto.

Pomysłodawczynią parku była Halina Elczewska, która przeżyła getto łódzkie. Ona też jako pierwsza posadziła swoje „drzewko pamięci”. Park został zaprojektowany przez Grażynę Ojrzyńską. Pod jednym z dwóch pomnikowych dębów szypułkowych odsłonięto pomnik – głaz (znaleziony na terenie parku) upamiętniający tragiczne wydarzenia lat 1940–1944. Umieszczono na nim napisy w czterech językach: polskim, angielskim, hebrajskim i jidysz.

418 osób ocalałych z Zagłady, które zdołały dotrzeć do Łodzi, zasadziło swoje drzewka: dęby, klony, lipy, brzozy, graby, buki, sosny, świerki i modrzewie. Drzewka ponumerowano i wpisano do rejestru, a ocaleni otrzymali certyfikaty z nazwiskiem i numerem drzewka. Wzdłuż alei Arnolda Mostowicza umieszczone są tabliczki z nazwiskami i numerem drzewka każdego ocalałego. Łącznie w całym parku, na powierzchni półtora hektara, zasadzono 450 drzew.

Docelowa powierzchnia parku wynosi 8,5 hektara. Na tym terenie znajduje się zbiornik wodny na rzece Łódce a przy nim wybudowany został Pomnik Polaków Ratujących Żydów, według projektu Czesława Bieleckiego. Usypany został również 10-metrowy Kopiec Pamięci, który jest punktem widokowym okolicy. Wokół powstały również alejki i place o nawierzchni żwirowo-glinkowej i z kostki granitowej.

Print