Na terenie Mielca odnaleziono ślady osadnictwa z epoki kultury łużyckiej. Osada pierwszy raz była wzmiankowana w 1229 roku. W 1470 r. Mielec uzyskał prawa miejskie i stał się prężnie rozwijającym się ośrodkiem rolno-handlowym oraz rzemieślniczym. Od XIV w. miasto było własnością Gryfitów. Na początku XVII w. należało do Jana Karola Chodkiewicza, następnie Zbigniewa Ossolińskiego.

Od XVII w. Mielec stał się dużym skupiskiem Żydów (1639 r. – ok. 4 tys., ok. 55% mieszkańców). Rozwój miasta został zahamowany m.in. wskutek najazdu szwedzkiego w latach 1655–1660. Po I rozbiorze Polski w 1772 r. Mielec znalazł się w zaborze austriackim. W XIX w. nastąpił rozwój miasta związany z budową linii kolejowej.

Po I wojnie światowej miasto zostało rozbudowane. Mielec znalazł się wówczas w obrębie Centralnego Okręgu Przemysłowego (COP). W latach 1937–1939 powstały tam Polskie Zakłady Lotnicze.

Podczas okupacji niemieckiej (II wojna światowa) na terenie Mielca utworzono obóz pracy przymusowej, przez który przeszło ok. 4 tys. Polaków i Żydów. Do 1942 r. w mieście funkcjonowało getto. Od jesieni 1943 r. na południowy wschód od Mielca istniały niemieckie bazy pocisków V-1 i V-2 – Blizna i Pustków. W czasie wojny na terenach wokół Mielca działały oddziały partyzanckie. 29 marca 1943 r. oddział Jędrusiów wspólnie z grupą AK rozbił więzienie niemieckie i uwolnił 126 więźniów. Po wejściu na te tereny wojsk sowieckich nastąpiła fala aresztowań oraz deportacji członków polskich organizacji niepodległościowych przez NKWD w głąb ZSRS. Mimo to w latach 1944–48 w tym rejonie aktywna była partyzantka antykomunistyczna.

Mielec w latach 1853–1975 oraz od roku 1999 jest siedzibą powiatu.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Print