This article is not available in selected language.

Talar

talar [niem. Taler] – duża moneta srebrna o ciężarze 24–31 g, pocz. mająca odpowiadać wartością dukatowi; pierwszy t. wybito w Tyrolu 1484 (np. Guldiner); o popularności t. zadecydowały emisje: saska (od 1500) i czes. w Jachymowie (od 1519); bite w całej zach. i środk. Europie pod różnymi nazwami i o zróżnicowanym standardzie, stały się monetarną formą srebra kopalnego i importowanego w XVI–XVII w. z Nowego Świata, powszechnie stosowaną w międzynar. handlu; t.  cesarski (Reichstaler Specie) 1551 ważył 31,2 g, 1566 — 29,2 g, 1750 — 28 g, a jego kurs rósł od 72 do 120 krajcarów; t.  Marii Teresy bite po jej śmierci z datą 1780 (do 2. poł. XX w.) były używane powszechnie na Bliskim Wschodzie i we wsch. Afryce. W Polsce i na Litwie t. sporadycznie bito od 1533, regularnie — od 1580; ich kurs rósł od 30 gr (1564) do 90 gr (1627) i w poł. XVIII w. wynosił 8 zł; na ogół były dostosowane do standardu t. cesarskich, od 1794 — t. pruskich (t. = 6 zł, wagi 24,1 g); po 1815 t. były używane tylko w zaborze prus. (do 1907, równe 3 markom) i austr. (do 1900); od 1540 bito na Śląsku t. cesarskie, a od 1750 t. pruskie (równe 24 dobrym groszom, od 1821 — 30 gr srebrnym).

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.