This article is not available in selected language.

Tetragram

tetragram – 4 hebr. litery JHWH, oznaczające starotestamentowe imię Boga Izraela; jako sposób obrazowania Boga w sztuce ukształtował się pod wpływem reformacji; po raz pierwszy zastosowany przez H. Weiditza w drzeworycie Nachfolge Christi (1529), początkowo propagowany w kręgach anabaptystów i arian; obecny w sztuce związanej ze środowiskami kalwińskimi, np. w ilustracji bibl. (m.in. w scenie Stworzenie świata, Amsterdam 1638, wyd. I.C. Visscher), m.in. jako przejaw zdystansowania się od obrazowego ukazywania Boga Ojca; od 2. poł. XVI w. przejmowany stopniowo przez środowiska luterańskie; stosowany również w barok. sztuce katol.; obok scen bibl. i kompozycji alegor. umieszczany również jako samodzielny motyw, ujęty w promienistą glorię lub aureolę z obłoków, m.in. w zwieńczeniach ołtarzy (np. w kościele Św. Piotra w Miszkolcu, 1744) lub podniebiach baldachimów ambon.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.