Jesziwa Bejt Josef w Białymstoku mieściła się początkowo w kilku różnych budynkach. Własny obiekt otrzymała dopiero w 1937 r. – mieściła się odtąd przy ul. Szkolnej (obecnie ul. Piękna 19). Należała do najbardziej znanych jesziw w Polsce.

Została założona w 1922 r. jako kontynuacja jesziwy w Homlu. Założycielem i rektorem przez cały okres istnienia był rabin Abraham Jofen (ur. 1890), absolwent jesziw w Słucku, Krynkach i Nowogródku, uczeń rabina Josefa Hurwicza (w Nowogródku; po wielu latach Jofen nazwał jesziwę w Białymstoku właśnie jego imieniem). W czasie pierwszej wojny światowej Jofen przebywał w Homlu, a po wojnie osiedlił się w Białymstoku. Wyjeżdżał też od Palestyny, gdzie w oparciu o emigrantów z Polski uruchomił jesziwy w Tel Awiwie, Bnej Brak, Chederze i Safedzie.

W ciągu 15 lat istnienia jesziwy białostockiej ukończyło ją kilkuset uczniów, z których kilkudziesięciu objęło stanowiska rabinów lub kierowników jesziw, zarówno w kraju, jak i za granicą (głównie w Palestynie). Jesziwie białostockiej podporządkowanych było 26 placówek w całej Polsce m.in. we Włocławku, Bielsku Podlaskim, Kutnie, Ozorkowie, Dąbrowie, Puławach, Włodzimierzu Wołyńskim, Łucku i Święcianach. Łącznie z podległymi szkołami miała aż 1,4 tys. słuchaczy. Przedstawiciele placówek podległych odbywali coroczne konferencje w Białymstoku.

Ukończony w 1937 r. gmach był obiektem czteropiętrowym, nowocześnie urządzonym. Wielka sala wykładowa mogła pomieścić nawet 400 słuchaczy. Jesziwa posiadała także internat z własną stołówką[1.1].

Print
Footnotes
  • [1.1] Majecki H., Oświata żydowska na Białostocczyźnie w okresie międzywojennym, „Białostocczyzna” 1998, nr 1, s. 55.