Kośnica Wielka (lub po prostu Kośnica) wspominana jest w źródłach historycznych od XVI wieku. Wieś należała do rodziny Zamojskich, Koniecpolskich, a od końca XVIII w. – Lubomirskich. Wchodziła w skład klucza kraśniańskiego, a następnie klucza w Cekinówce. Lubomirscy sprzedali ją rządowi. W 1816 r. władze rosyjskie oddały ją z kolei książetom Ypsilanti na okres 50 lat. Większość ludności stanowili Rumuni (Wołosi), utrzymujące wielkie sady.

W XIX w. miejscowość utrzymująca się m. in. z przeprawy i promu przez Dniestr bardzo się rozrosła. W 1889 r. wieś liczyła 782 zagród. W 1883 r. miała ponad 2,1 tys. mieszkańców, a na początku XX w. – nawet 7 tys., w tym ok. 800 Żydów. Dwa razy w miesiącu odbywały się targi. Handlowano zbożem i mąką, działały młyny i drobna wytwórczość. Administracyjnie przynależała do powiatu jampolskiego guberni podolskiej.

W 1923 r. weszła w skład rejonu jampolskiego obwodu winnickiego. W 1924 r. została przesunięta do Mołdawskiej ASSR, gdzie stała się stolicą samodzielnego rejonu; było to związane z przewagą ludności rumuńskiej. Mołdawska ASRR została zlikwidowana 2 sierpnia 1940 roku. Obecnie w miejscowości funkcjonuje przejście graniczne z Mołdawią.

Nota bibliograficzna

  • Kośnica, [w:] Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV, red. F. Sulimierski, Warszawa 1883, s. 466.
  • Łukin W., Dymszic W., Chaimowicz B., 100 jewriejskich miestiecziek Ukrainy. Istoriczieskij putiewoditiel. Wypusk 2. Podolia, Sankt-Pieterburg 2000, ss. 504–505.
Print