Stary gród ruski, wzmiankowany 1100; od 2. poł. XII w. w księstwie wołyńskim; w XIV w. obiekt walk pol.-litew.; 1386 włączony do Litwy; własność m.in.: Ostrogskich, Zasławskich, Wiśniowieckich, Sanguszków, Jabłonowskich; prawa miejskie 1528; na przeł. XVI i XVII w. ośrodek kult.; od XV w. liczne skupisko Żydów, jedna z 4 gmin żydowskich Wołynia posiadająca przedstawicieli w Sejmie Żydów Korony; 1609–1753 ośrodek ordynacji; 1648 spalony przez Kozaków; od 1793 w zaborze ros., siedziba powiatu; 1–10 VII 1920 pod O., podczas wojny pol.-bolszewickiej 1919–21, walki grupy gen. F. Krajowskiego z oddziałami armii konnej S.M. Budionnego; w okresie międzywojennym w granicach Polski; IX 1939–1941 pod okupacją sowiecką; wiele rodzin pol. i żydowskich (1939 ok. 10,5 tys. Żydów — ok. 61%) wywiezionych na Syberię; 1941–44 pod okupacją niem. (1941–42 rozstrzelano ok. 8,5 tys. Żydów); 1945–91 w Ukr. SRR.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Print