Pierwsza wiarygodna informacja o wsi Góra (niem. Guhrau) zachowała się w bulli papieskiej z 1155 r., w której Hadrian IV wymienił ją wśród posiadłości należących do biskupstwa wrocławskiego. Nieopodal znajdowała się kolonia, z której w późniejszym czasie powstało dzisiejsze miasto Góra (miano wsi zmieniono na Stara Góra).

Prawa miejskie wraz z przywilejami umożliwiającymi rozwój gospodarczy nadał w 1300 r. książę Henryk III Głogowski. Dzięki wysiłkom mieszczan, zwłaszcza sukienników, miejscowość rozwija się i bogaciła. Działała w niej m.in. mennica. Nie przeszkodziły temu nawet dwa wielkie pożary, jakie strawiły zabudowę miejską w latach 1457 i 1478.

W XV w. drewniano-ziemne obwarowania obronne otaczające miasto zastąpione kamienno-ceglanymi fortyfikacjami. Do dziś zachowały się ich fragmenty. Ocalała także Wieża Głogowska, strzegąca miasta od zachodu.

Dobry okres w dziejach Góry zahamowała wojna trzydziestoletnia. Rozpoczęły się lata stagnacji. W 1741 r. Góra znalazła się pod panowaniem pruskim. Ożywienie nastąpiło dopiero w  drugiej połowie XIX w., gdy w mieście powstało kilka zakładów przemysłowych, m.in. cukrownia.

W 1945 r. Góra znalazła się w granicach Polski. Zasiedlona została przez „repatriantów” z Kresów. 

Bibliografia

  • Ziołecki S., Historia miasta Góra. 1300–1900, Góra 2000.
Print