Kongregacje Wyznania Mojżeszowego (wcześnie Żydowskie Kongregacje Wyznaniowe, a do czerwca 1946 r. Żydowskie Zrzeszenia Religijne) pojawiły się w 1945 r. jako forma organizacyjna życia religijnego Żydów polskich, mająca oparcie najpierw w okólniku Ministerstwa Administracji Publicznej, a po 1949 r. w statucie Związku Religijnego Wyznania Mojżeszowego w Polsce (ZRWM). Do stworzenia „kongregacji miejscowej” konieczne było co najmniej 25 członków („pełnoletnich osób”). Na czele stał zarząd, wybierany na trzy lata. Choć kongregacje nie były odpowiednikiem gmin żydowskich sprzed Zagłady, to w zakresie ich działania było wiele funkcji typowych dla gmin m.in. utrzymanie synagog, domów modlitwy, mykw, cmentarzy, rabinatu, szkolnictwa religijnego, starania o dostarczenie członkom mięsa koszernego, zarządzanie majątkiem[1.1].

W Ząbkowicach Śląskich kongregacja wyznania mojżeszowego notowana była w 1947 roku. Miała z początku siedzibę przy ul. Skarbowej 14 m. 5 (obecnie ul. Proletariatczyków), następnie przy ul. Kamienieckiej 8. Przewodniczący nosił nazwisko Wilkienfeld. Wiadomo, że kongregacja prowadziła synagogę czy dom modlitwy. Na początku 1950 r. w ząbkowickiej kongregacji zatrudnionych było jedynie dwóch pracowników. Należy przypuszczać, że jej dalsze istnienie było krótkotrwałe.

Print
Footnotes