המאמר לא זמין בשפה זו, נכון לעכשיו

Twelve Tribes of Israel

Dwanaście Plemion Izraela – według Starego Testamentu określenie obejmujące w szerszym znaczeniu potomków synów Jakuba (zw. także Izraelem), będących protoplastami wszystkich Izraelitów, w węższym znaczeniu Żydów, zorganizowanych w 12 plemion, które po śmierci Mojżesza, pod wodzą Jozuego zdobyły Ziemię Obiecaną (Kanaan), zasiedliły i podzieliły ją między sobą; nazwy tych plemion wywodzą się od imion synów i wnuków Jakuba; patronimicznymi przodkami 5 plemion: Ruben, Symeon, Juda, Issachar i Zebulon, byli synowie Jakuba i Lei (Lewici, potomkowie ich syna Lewiego, jako pełniący funkcje rel. nie otrzymali, z wyjątkiem paru miast, ziemi); plemiona Gad i Aszer nosiły nazwę imion synów Jakuba i Zilpy, służącej Lei; druga żona Jakuba, Rachela, urodziła Józefa i Beniamina (który był praojcem plemienia), natomiast plemiona Manasses i Efraim wywodzą swe nazwy od imion synów Józefa, a plemiona Dan i Naftali od imion synów Jakuba i Bili, służącej Racheli; 10 plemion powstałego, po śmierci Salomona, w X w. p.n.e. Królestwa Pn., zw. Izraelem, zostało wziętych do niewoli przez Asyryjczyków (w tradycji zw. Dziesięcioma Zaginionymi Plemionami Izraela).

© Treść hasła pochodzi z serwisów wiedzowych PWN; Encyklopedia PWN, Słowniki języka polskiego i Słowniki obcojęzyczne.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.