W maju 1942 r. Niemcy utworzyli w Żabnie getto, zlokalizowane po wschodniej stronie Rynku, przy ul. Tarnowskiej. W pięciu budynkach i kilku drewnianych szopach zostało stłoczonych około 700 osób pochodzenia żydowskiego - mieszkańców Żabna oraz ludzi deportowanych z okolicznych miejscowości. Teren getta był ogrodzony płotem z drutu kolczastego. Przekraczanie granic nowej "dzielnicy żydowskiej" było surowo zakazane. Dla utrzymania porządku w getcie Niemcy powołali Judenrat oraz żydowską policję[1.1].

Podobnie jak w innych gettach, także w Żabnie dużym problemem było nadmierne zagęszczenie i brak odpowiedniej infrastruktury sanitarnej. Trudne warunki lokalowe w połączeniu z niedożywieniem i represjami ze strony Niemców szybko przyniosły wzrost zachorowań i podwyższoną śmiertelność.

Getto w Żabnie istniało stosunkowo krótko. W dniu 15 września 1942 r. Niemcy przystąpili do ostatecznej eksterminacji żydowskiej ludności Żabna. Po wyrzuceniu z domów i selekcji, większość mieszkańców getta została wysłana do komór gazowych obozu zagłady w Bełżcu. Podczas akcji likwidacyjnej część osób rozstrzelano na miejscowym cmentarzu żydowskim, innych deportowano do Dąbrowy Tarnowskiej. Niemcy pozostawili w mieście jedynie około 40 osób, które w nocy z 26 na 27 października 1942 r. podjęły próbę ucieczki. Ich los nie jest znany[1.1.1]. Wiadomo, że kilka tygodni później polscy granatowi policjanci pojmali w pobliskim Diamencie, ograbili i zastrzelili członka Żydowskiej Służby Porządkowej Kalma Wilka[1.2].

Print
הערות שוליים
  • [1.1] P. Domański, Izraelici w Żabnie, Żabno 2003, s. 60-61
  • [1.1.1] P. Domański, Izraelici w Żabnie, Żabno 2003, s. 60-61
  • [1.2] J. Grabowski, Judenjagd. Polowanie na Żydów 1942-1945. Studium Dziejów Pewnego Powiatu, Warszawa 2011, s. 112