Pierwsze wzmianki o wsi Dąbrowa pochodzą z 1726 roku. Była to niewielka wieś, położona na granicy lasów. W połowie XVIII w. w okolicy wsi odrkyto złoża węgla kamiennego i rozpoczęto ich eksploatację. W 1787 r. liczyła 184 mieszkańców.

Od 1795 r. znajdowała się w zaborze pruskim. Od 1796 r. rozpoczęła działalność pierwsza kopalnia „Reden”. W 1806 r. przy kopalni powstało osiedle robotnicze o tej samej nazwie. W 1815 r. Dąbrowę przyłączono do Królestwa Polskiego. W 1816 r. nastąpił punkt zwrotny w historii miasta – Stanisław Staszic został w Królestwie dyrektorem naczelnym przemysłu, handlu i pracy. Rozpoczął on dalekosiężny projekt modernizacyjny, w którym Dąbrowa miała odegrać ważną rolę ośrodka przemysłowego. W 1823 r. obok tutejszej kopalni uruchomiono hutę cynku, a w 1825 r. drugą kopalnię „Ksawery”.

W latach 70. XIX w. państwowe zakłady przemysłowe w Dąbrowie przeszły w ręce prywatnych spółek inwestycyjnych, w większości francuskich. Wybudowano również kilka nowych fabryk. Sprzyjało to osiedlaniu się licznych specjalistów i robotników.

Podczas I wojny światowej Dąbrowę zajęły wojska austriackie. W 1916 r. Dąbrowa otrzymała prawa miejskie, a w 1919 r. otrzymała nazwę – Dąbrowa Górnicza.

Podczas II wojny światowej, we wrześniu 1939 r. Dąbrowę Górniczą zajęły wojska niemieckie. 8 października 1939 r. miasto zostało przyłączone do Niemiec. Powstały tu obozy jeńców wojennych, zmuszonych do pracy w zakładach zbrojeniowych. 27 stycznia 1945 r. Dąbrowę zajęły wojska sowieckie.

Print