Pierwsza wzmianka o miejscowości Karlino, wg której wchodziła ona w skład tzw. księstwa kamieńskiego, pochodzi z 1240 roku. Jednak najstarszy zapis o Karlinie pochodzi z roku 1299, gdzie mowa jest o „civis in Corlin”.

Pierwotnie okolice Karlina należały do książąt pomorskich, a biskupi kamieńscy objęli władzę nad nimi ok. roku 1280, kiedy to otrzymali zachodnią część ziemi kołobrzeskiej jako spadek po Warcisławie III. W dokumencie biskupa kamieńskiego z 1308 roku znajduje się wzmianka o „naszym zamku Karlino”. Wówczas Karlino musiało być jeszcze niedużym, drewnianym grodem umiejscowionym w widłach rzeki Parsęty i Radwi.

Dopiero w 1372 roku podjęto decyzję o przeniesieniu siedziby biskupiej do Karlina, gdzie rozpoczęto budowę zamku obronnego, na który to cel ówczesny biskup Filip von Rehberg pożyczył od rady Słupska kwotę 350 grzywien. Ten sam biskup w 1385 roku nadał Karlinu lubeckie prawa miejskie oraz herb. Wtedy prawdopodobnie wytyczono zachowany do dziś układ ulic w centrum Karlina. W 1409 roku miasto zostało zdobyte przez wojska pomorskie, które doszczętnie je spaliły. Otoczony wodą zamek przetrwał oblężenie i tym razem jeszcze nie został zdobyty przez Bogusława VIII, jednak już w 1481 roku całe Karlino, włącznie z zamkiem, zostało zniszczone.

Sytuację miasta zmieniło wprowadzenie reformacji w 1534 roku. Kolejni biskupi zamienili zamek w piękną, renesansową rezydencję, dbając jednocześnie o rozwój gospodarczy miasta. Powstał wówczas tartak, a miejscowy browar otrzymał szczególne przywileje. Wiek XVII okazał się dla Karlina bardzo niespokojny. Podczas wojny trzydziestoletniej miasto zostało splądrowane przez oddziały cesarskie Joachima Krockowa; z kolei w roku 1668 tereny miejskie Karlina stały się pruską domeną państwową. Przyczyną tego było spowolnienie rozwoju miasta, do czego przyczyniły się dwa potężne pożary. W 1721 roku król pruski Fryderyk Wilhelm, który często przejeżdżał przez Karlino, rozkazał wybudować niedaleko zamku dom, który miał służyć jako noclegownia.

Trzydzieści lat później Karlino zostało zajęte przez Rosjan. Wydarzenie to równało się oficjalnemu upadkowi zamku, który, splądrowany i podpalony przez wojska generała Romacowa, nigdy nie został odbudowany. Mimo trudności, Karlino zdołało jednak przetrwać ten ciężki okres, po którym nastąpił zauważalny rozwój gospodarczy i przestrzenny miasta. Na miejscu dawnego zamku założono browar, a w centrum miasta zaczęły powstawać pierwsze murowane, piętrowe kamienice. Niestety, rozwój miasta w XVIII wieku ponownie zahamowały wojny napoleońskie. W lutym 1807 roku Karlino zamieniono w główny ośrodek intendencki dla wojsk oblegających Kołobrzeg.

Przybycie do miasta żołnierzy francuskich wywołało epidemię czerwonki, w wyniku której zmarła 1/3 mieszkańców Karlina. Mimo że okres wojen napoleońskich przyczynił się do unowocześnienia Państwa Pruskiego i wprowadzenia wielu reform, mieszkańcy Karlina nie odczuli tych zmian. Pierwsze oznaki ożywienia gospodarczego nastąpiły dopiero w latach 30. następnego wieku. W latach 1846-1849 wybudowano szosę łączącą Karlino z Kołobrzegiem i Szczecinkiem, a dziesięć lat później do Karlina wjechał pierwszy pociąg. Rozkwit handlu i drobnego przemysłu, jak również rozbudowa Karlina rozpoczęły się w latach 70. wieku XIX, po odniesieniu przez Prusy zwycięstwa nad Francją.

Olbrzymie kontrybucje ściągnięte z Francuzów zasiliły kasy ubogiego Pomorza. W roku 1873 zlikwidowano powiat karliński, najmniejszy na Pomorzu, i utworzono zamiast niego powiat kołobrzesko-karliński, który istniał do roku 1946. Również w roku 1873 otwarto w mieście pierwszą szkołę średnią, a niewielki garnizon stacjonujący w mieście od 1724 roku przeniesiono do Bydgoszczy. Rok później rozpoczęto prace nad regulacją Parsęty, przez którą przerzucono pierwszy betonowy most. Na bazie XVIII-wiecznych młynów powstał cały kompleks przemysłowy: duży tartak i młyn, specjalistyczny młyn do mielenia kory dębowej, duża stolarnia oraz olejarnia. Na miejscu dawnego zamku wybudowano duży spichlerz, istniejący do dziś.

Pod koniec XIX wieku renomę zdobyła także karlińska fabryka maszyn rolniczych o nazwie Maschinenwerk Körlin. Jednak mimo postępującego rozwoju miasta, mieszkańcy Karlina w sposób zauważalny migrowali do bogatych Niemiec Zachodnich. Przy znacznym przyroście naturalnym nastąpił spadek liczby ludności z 3 183 do 3 108. Zakończenie I wojny światowej i niekorzystne dla Niemiec straty terytorialne sprowadziły do miasta niewielką grupę tzw. optantów. Trwający na początku lat 20. i 30. kryzys dotknął Karlino tylko w niewielkim stopniu, a pod koniec dwudziestolecia międzywojennego w mieście powstał kompleks sportowy oraz nowoczesne schronisko młodzieżowe.

Po zakończeniu ofensywy francuskiej w roku 1940 do Karlina przybyła grupa 150 jeńców francuskich, a w styczniu 1945 roku podjęto decyzję o ewakuacji ludności cywilnej. Rozkaz ten dotarł jednak do mieszkańców Karlina dopiero 3 marca. Mieszkańcy, wojsko, pracownicy przymusowi i jeńcy wyruszyli w kierunku Kołobrzegu trasą przez Dygowo. Nie udało się im jednak przekroczyć Parsęty, gdyż Rosjanie wcześniej zbombardowali most. Rankiem 4 marca do miasta weszły oddziały radzieckie, kierujące się ku Kołobrzegowi. Mimo rabunków i gwałtów dokonanych na powracającej do Karlina ludności, miasteczko nie ucierpiało za bardzo.

Sowieci wyznaczyli komendanta, który jako zdobycz wojenną zabezpieczył bardziej wartościowe mienie. W związku ze zniszczeniem Kołobrzegu, siedzibę polskich władz powiatu zorganizowano czasowo w Karlinie, co przyczyniło się do wzrostu liczby mieszkańców do ponad 5 000. Dopiero po przeniesieniu władz powiatowych do Kołobrzegu w roku 1947 i postępującym jego zasiedlaniu, liczba mieszkańców Karlina zmniejszyła się do niecałych 3 000.

W roku 1958 miasto zostało włączone do powiatu białogardzkiego. 

Print