Pierwsza pisemna wzmianka o Kałuszu pochodzi z halickich ksiąg miejskich. Datowana jest na 27 maja 1437 r., a dotyczy „sądu w pierwszy wtorek po św. Trójcy z udziałem mieszczanina królewskiego, Dragusza z Kałusza, przeciw Mytkowi z Kurosza”. Nazwa miasta prawdopodobnie pochodzi od słowa oznaczającego miejsce, gdzie wydobywano sól.

Położony nad rzeką Siwką (dopływ Dniestru) Kałusz miał status wsi do 1549 roku. Wtedy to król Zygmunt August upoważnił wojewodę bielskiego, hetmana koronnego i starostę halickiego – Mikołaja Sieniawskiego - do założenia miasta Kałusz. Nadano prawo miejskie magdeburskie.

W XV w. Kałusz przeżywał rozkwit. Miasto było znane z wydobycia soli, browarnictwa i produkcji słodu. Starostą kałuskim był ojciec króla Jana III Sobieskiego – Jakub Sobieski (1590-1646). Znaczną rolę w historii Kałusza odegrał też książę August Aleksander Czartoryski (1697-1782), który był nie tylko starostą kałuskim, lecz także wojewodą ruskim i starostą podolskim, dowodzącym armią polską w 1729 roku.

Od pierwszego rozbioru Polski w 1772 r. Kałusz znajdował się w granicach Austrii. W okresie międzywojennym wchodził w skład Rzeczypospolitej. Nastąpił rozkwit produkcji soli. Inicjatorem było Towarzystwo Wydobywania Soli we Lwowie.

Print