W ramach Organizacji Syjonistycznej działało wiele frakcji i ugrupowań, wśród których najsilniejszą pozycję posiadały: Et Liwnot, Al Hamiszmar oraz ugrupowanie Syjonistów-Rewizjonistów. Syjoniści-Rewizjoniści stopniowo odłączali się od Ogólnych Syjonistów, aż w 1935 r. nastąpił oficjalny rozłam. W tym samym roku w Radomiu ugrupowanie to liczyło ok. 130 członków. Na jego czele stali m.in. Jechiel Leszcz, Bernard Senator czy Szaja Abramowicz.

Syjoniści-Rewizjoniści opowiadali się za wywieraniem stanowczej presji na rząd brytyjski w celu stworzenia jak najlepszych warunków do osadnictwa żydowskiego w Palestynie. W programie partii znajdowało się również przygotowanie do walki zbrojnej z Arabami, aby zdobyć ziemię pod osadnictwo.

Ruch rewizjonistyczny szybko zyskał wielu zwolenników, szczególnie wśród młodzieży rzemieślniczej i kupieckiej. Pod koniec lat 30. XIX w. było to najbardziej aktywne ugrupowanie polityczne w Radomiu.

Bibliografia:

  • Piątkowski S., Dni życia i śmierci. Ludność żydowska w Radomiu w latach 1918–1950, Warszawa 2006, ss. 86-87.

 

Print