Pierwszą próbę zorganizowania samodzielnego dozoru bóżniczego w Wąchocku podjęto w 1860 roku. Wtedy też wybudowano w mieście pierwszy drewniany dom modlitwy, w którym funkcjonował również cheder. Jednak wskutek sprzeciwu gminy iłżeckiej władze guberni zamknęły wąchocki dom modlitwy jako nielegalny[1.1].

Gmina wąchocka formalnie powstała dopiero w 1911 r., po odłączeniu od iłżeckiego okręgu bóżniczego. W tym czasie zakupiono liczący 500 m.kw. plac na cmentarz oraz plac na którym postawiono murowany budynek bóżnicy, położony przy dzisiejszej ul. Kolejowej. Był to obiekt niewiele większy od pozostałych budynków w miasteczku. Obok stanęła mykwa. Bóżnica była podzielona na dwie części: parter przeznaczony dla mężczyzn, a piętro dla kobiet. Wyposażenie wnętrza było bardzo skromne. W 1914 r. funkcję rabina pełnił Chaim Rubinowicz[1.2].

Samodzielna gmina w Wąchocku istniała tylko do 1924 r., kiedy to nastąpiła fuzja z gminą w pobliskim Wierzbniku. Odtąd na modlitwy dojeżdżał tu z Wierzbnika rabin Bencjon Rabinowicz, a następnie Menachem Tenenbaum[1.3].

Budynek synagogi został zniszczony w czasie II wojny światowej. Później ruina stała przez wiele lat opustoszała. Następnie, częściowo wyremontowany, obiekt służył też jako budynek mieszkalny. Obecnie znów pozostaje w ruinie[1.4].

Print
הערות שוליים
  • [1.1] Urbański K., Gminy żydowskie małe w województwie kieleckim w okresie międzywojennym, Kielce 2006, s. 369.
  • [1.2] Zieliński K., Stosunki polsko-żydowskie na ziemiach Królewstwa polskiego w czasie pierwszej wojny światowej, Lublin 2005, ss. 119, 120.
  • [1.3] Urbański K., Almanach gmin żydowskich województwa kieleckiego w latach 19181939, Kielce 2007, s. 155.
  • [1.4] Żydowska społeczność Wąchocka. Miniprzewodnik po miejscach związanych z kulturą żydowską, Gmina Wąchock [online] http://wachock.pl/data/Pliki/13_BROSZURA.pdf [dostęp: 08.09.2015].