Pierwsza wzmianka o Żydach w Rohatynie pochodzi z 1463 roku. Dokument wymienia Szymszona z Żydaczowa, który handlował bydłem na tutejszym targu. W latach 1447–1467 Szymszon był najbogatszym kupcem w mieście. Pierwsze informacje o stałym osadnictwie żydowskim w Rohatynie pochodzą z 1564 r., jednak do końca XVI w. populacja żydowska była niewielka, a tutejsza społeczność podlegała gminie żydowskiej we Lwowie. W 1582 r. Mendel Isakowicz wydzierżawił prawo poboru podatku od sprzedaży alkoholu w Rohatynie.

W 1663 r. król Władysław IV nadał Żydom prawa miejskie, w tym m. in. prawo do osiedlania się, budowy cmentarza i założenia synagogi. Żydzi zostali zrównani w prawach handlowych z chrześcijanami. Na mocy otrzymanych przywilejów mogli prowadzić karczmy, sprzedawać w nich alkohol, handlować bydłem itd. Otrzymali także prawo produkcji wódki oraz handlu na rynku. Z czasem doszło do tego także prawo zakupu domów przy rynku. W 1669 r. przywileje potwierdził król Michał Korybut Wiśniowiecki. W Sejmie Czterech Ziemi Rohatyn nie miał początkowo przedstawiciela; role tę pełnił reprezentant Lwowa. W drugiej połowie XVII w. rozpoczął się proces usamodzielnia przykahałków od ośrodka lwowskiego. W 1720 r. na zjeździe ziemstwa ruskiego w Kuligowie Rohatyn był już reprezentowany samodzielnie, przez Cwi Hirsza.

Już w XVII w. rozpoczął się proces migracji Żydów ze Lwowa do mniejszych ośrodków miejskich, m. in. do Rohatyna, ze względu mniejszą konkurencję i większe możliwości rozwoju ekonomicznego. W ślad za tym na początku XVIII w. w Rohatynie powstała samodzielna gmina żydowska, która dysponowała drewnianą synagogą oraz własnym cmentarzem. Szybko stała się ona ważnym ośrodkiem nauk religijnych. W 1693 r. Mojżesz ben Daniel z Rohatyna opublikował w Żółkwi dzieło Sugiot ha-Talmud (Pytania z Talmudu), przedrukowane w 1707 r. w Niemczech, przełożone na łacinę. Jednym z pierwszych rabinów miasta był Abraham Leibers, syn rabina Zalmana Leibersa ze Lwowa. W połowie XVIII w. rabinem Rohatyna był z kolei Dawid Mosze Abraham, zwany też Adam, przeciwnik frankistów, autor wielu rękopisów, wydany drukiem jednak dopiero w 1892 roku. Następnymi rabinami Rohatyna przed rozbiorami byli Abraham Szlomo oraz Icchak ben Aharon. W 1765 r. w Rohatynie mieszkało 797 Żydów. Kahał obejmował w tym czasie 1374 osoby; posiadał własne przykahałki – w Paodkamieniu (128 osób) oraz Stratynie (453).

W XVIII w. społeczność dzieliła się pod wpływem różnych ruchów religijnych. Pierwszym wybitnym zwolennikiem sabataizmu w mieście stał się Elisza Szor, potomek znanego rabina Zalmana Naftalego Szora. Poza Szorami sabataizm wsparli też wpływowi Jehuda Lejb, Nota Krysa z Nadwórnej oraz kabalista Mosze Dawid z Podhajec. W ten sposób Rohatyn stał się jednym z najważniejszych ośrodków sabataizmu poza Podolem. W drugiej połowie XVIII w. duże wpływy zdobył także frankizm. W 1755 r. wspomniany Elisza Szor wraz z Nachmanem z Buska udał się do Turcji na spotkanie z Jakubem Frankiem. Skłonił go do rozpoczęcia misji w Polsce, tzw. chawur, podczas którego Frank odwiedził także Rohatyn (czerwiec – sierpień 1757). Pod koniec 1757 r. frankiści uciekli do Turcji. Wyjazd frankistów związany był ze śmiercią ich protektora, biskupa kamienickiego Mikołaja Dembowskiego, organizatora I dysputy kamienieckiej, w trakcie której głównym przedstawicielem frankistów był właśnie Elisza Szor. W Turcji Szor został aresztowany, po czym zmarł w tamtejszym więzieniu. W 1759 r. kilkudziesięciu frankistów przeszło na chrześcijaństwo; wśród nich, 12.11.1759 r. ochrzcił się we Lwowie Szlomo Szor, syn Eliszy Szora, który zmienił nazwisko na Franciszek Łukasz Wołowski. Rodzina Wołowskich została w 1839 r. nobilitowana z herbem Bawół. Jej potomkiem był Jan Kanty Wołowski, Główny Dyrektor Sprawiedliwości w rządzie Królestwa Polskiego, pierwszy dziekan Wydziału Prawa i Administracji Szkoły Głównej Warszawskiej, zmarły na zesłaniu, na które trafił za poparcie dla powstania styczniowego.

W wyniku pierwszego rozbioru Polski, w 1772 r. Rohatyn znalazł się w granicach zaboru austriackiego. Za panowania cesarza Józefa II władze dążyły do unormowania ekonomicznej i prawnej sytuacji Żydów. Podjęto próby osadzenia ich w roli gospodarzy ziemskich. W pobliżu Bolechowa została założona kolonia o nazwie Nowy Babilon, do której udało się 12 rodzin z Rohatyna. Władze austriackie dążyły również do zasymilowania Żydów. Zabroniono im noszenia tradycyjnych strojów, nakazano mówić po niemiecku, zmuszono do przyjmowania niemieckich nazwisk. Wprowadzony został powszechny obowiązek szkolny dla dzieci żydowskich. Powołany został żydowski inspektorat szkolny, na czele którego stanął czeski maskil Herc Homberg. W ciągu kilku lat założył on ok. 100 szkół, wśród nich świecką szkołę niemieckojęzyczną w Rohatynie, uruchomioną w 1788 r. pod kierownictwem Szlomo Kornfelda.

Ważnym zjawiskiem kształtującym społeczność żydowską był ruch chasydzki, który do Rohatyna dotarł na początku XIX wieku. Główne wpływy posiadała dynastia stratyńska, jednak swoich wyznawców mieli w Rohatynie również cadycy z Rużyna i Bełza. Drugim ważnym zjawiskiem była haskala, która nie zdobyła jednak zbyt wielu zwolenników w Rohatynie. Haskala cieszyła się większą popularnością w dużych ośrodkach miejskich, m.in. we Lwowie i Brodach. Dla żydowskiej społeczności Rohatyna ważniejsze były sprawy gospodarcze niż wspieranie świeckiej oświaty żydowskiej. Najważniejszym problem tego okresu była walka z wysokimi podatkami. W 1819 r. wybuchł konflikt pomiędzy Żydami i poborcą podatków Tomaszem Sobeńskim. Sprawa trafia aż do Wiednia. W 1830 r. przewodniczącym kahału został Benjamin Wunderlich, który jednak nie cieszył się uznaniem całej społeczności.

W II połowie XIX w. sytuacja ekonomiczna rohatyńskich Żydów zaczęła się poprawiać. W 1852 r. zakończyła się budowa linii kolejowej Halicz – Tarnopol, co pozwoliło włączyć miasto do ogólnokrajowego systemu gospodarczego. Żydzi zaczęli budować małe fabryki, winnice, browary, młyny, cegielnie, drukarnie. Wykształciła się wówczas nieliczna warstwa bogaczy, do której należała rodzina Nagelbergów – potomków rabina Adama. Żydzi utrzymywali się także z usług dla kolei, a przede wszystkim – z drobnego handlu i rzemiosła. Na podstawie spisu przeprowadzonego przez towarzystwo kredytowe w 1913 r., wiadomo, że wśród Żydów w Rohatynie 590 osób było kupcami, 42 – rzemieślnikami, 19 – rolnikami, a 44 wykonywały wolne zawody (prawnicy, księgowi itp.). W mieście zaczęły powstawać żydowskie towarzystwa kredytowe i charytatywne. W 1906 r. zostało założone I.C.A Towarzystwo Kredytowe. W 1908 r. liczyło już 385 członków, a przyznało 346 pożyczek w łącznej wysokości 71 425 koron.

Pośród rabinów, urzędujących w Rohatynie za czasów austriackich, warto wspomnieć Eliezara Horowica, sprawującego urząd naczelnego rabina miasta w latach 1866–1868. Na początku lat 70. XIX w. stanowisko objął Majer Jehuda Lejb Glass, który zajmował je do śmierci w 1894 roku. W 1896 r. rabinem Rohatyna został Natan Lewin, znający języki polski i niemiecki, umiejący pojednać środowiska ultraortodoksyjnych Żydów i asymilatorów. Lewin ulegał wpływom syjonistycznym, popierał zakładanie szkół hebrajskich. W 1905 r. został mianowany rabinem Rzeszowa. Po jego wyjeździe nie wybrano nowego rabina, funkcję powierzając dwóm sędziom (dajanom): Meirowi Szmuelowi Hennie z Strzeliska oraz Abrahamowi Dawidowi Spieglowi.

W XIX w. nastąpiły ważne procesy na drodze do zrównania ludności w prawach obywatelskich z resztą społeczeństwa. Proces ten osiągnął swoje apogeum w dobie autonomii Galicji. W 1868 r. do rady miejskiej, składającej się z 32 radnych, wybranych zostało 18 katolików, 7 grekokatolików oraz 7 Żydów. Przedstawiciele Żydów we władzach miejskich byli czołowymi maskilami; należeli do nich Samuel Ostern, Lejb Wajdman, Samuel Holder i Markus Nagelberg. 20 lutego 1868 r. Ostern przedstawił następującą propozycję:

„Gmina żydowska w Rohatynie zarządza dużym kapitałem, pochodzącym z różnych źródeł m. in. wkładów, zastawów, oraz zbiorami, które są w rękach jej przywódców; ci jednak nie przedstawiają raportów zarządowi miasta, i nikt nie wie, co robią. Synagoga, której budowa została zapoczątkowana rok temu, wciąż czeka na dokończenie. W tym tempie, to ta święta budowla się zawali. Pomimo faktu, że duże sumy są stale zbierane za wykup grobów, cmentarz nadal pozostaje bez ogrodzenia. Łaźnia, na której utrzymanie zbiera się 300 florenów, w każdej chwili może się zawalić. Nie ma rejestr zwojów Tory i Megillot; są one w rękach dozorcy synagogi, którego nikt nie nadzoruje. Zgodnie z § 93 zarządzenia miasta, miasto ma prawo do nadzorowania specjalnych spraw dotyczących społeczności żydowskiej. Dlatego uważam, że Rada Miejska powinna podjąć decyzję, że od teraz sprawy administracyjne, które dotychczas były w rękach przywódców społeczności żydowskiej, przechodzą pod ścisły nadzór miasta. W tym celu powinien zostać wybrany Komitet Nadzoru składający się z trzech radnych, którego zadaniem byłoby nadzorowanie funkcjonowania gminy we wszystkich aspektach, włączając podpisywanie wszystkich dokumentów, w tym dokumentów urzędowych, zakładanie kont i rejestrację nieruchomości, a od czasu do czasu, przedstawianie sprawozdania radzie miejskiej na temat działalności gminy i wrażeń niepożądanych”.

Postulat Osterna był bez wątpienia radykalny, ponieważ w efekcie gmina żydowska traciła swój autonomiczny charakter. Niemniej wniosek został jednogłośnie przyjęty przez radę miejską, a do komitetu wybrano maskilów Weidmanna, Holdera oraz Nagelberga. Uchwałę rady miejskiej zakwestionowały jednak władze wyższe. Ostatecznie w dniu 19.11.1869 r. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych orzekło, że uchwała jest niezgodna z prawem państwowym.

Pod koniec XIX w. w Rohatynie pojawiły się zalążki ruchu syjonistycznego. Pierwszym syjonistą w mieście był Szalom Melcer (1871–1909), twórca komórki organizacji Bnei Cijon (Synowie Syjonu). W 1898 r. organizacja liczyła 100 członków. Do syjonistów wstąpił nawet wspomniany rabin Lewin, chociaż oficjalnie nadal z okazji świąt wygłaszał oficjalne, „niemieckie” przemówienia. W 1894 r. reprezentanci Rohatyna wzięli udział w zjeździe Ahawat Syjon, a w 1898 r. – w kongresie syjonistycznym w Stanisławowie. Szalom Melzer uczestniczył także w pierwszej konferencji Mizrachi, w Preszburgu w 1904 roku. W 1907 r. w Rohatynie została stworzona kobieca grupa syjonistyczna „Rut”.

W latach 1904–1910 funkcję przewodniczącego gminy pełnił Alter Weidmann. Za jego kadencji została wybudowana synagoga, której dekoracyjne malowidła ścienne były jednymi z najpiękniejszych w Galicji. Weidmann przyczynił się do otwarcia w 1904 r. bezpłatnej szkoły hebrajskiej, kierowanej przez Rafała Sofermana. W 1907 r. otwarto gimnazjum ukraińskie w Rohatynie, a w 1910 r. – polskie. W obu szkołach uczyli się także Żydzi. Do początku XX w., istniała tylko jedna ogólna szkoła elementarna w Rohatynie. Żydzi uczyli się w chederze, dopiero za czasów rabinatu Lewina uruchomiono nowoczesną szkołę Talmud-Tora. Wśród inteligencji żydowskiej tego okresu, która uzyskała wykształcenie akademickie, należy wymienić lekarzy Zygfryda Schaffa i Maurycego Steina oraz prawników: Maurycego Lipnera, Józefa Weidmanna, Pinchasa Scharfa, Hermana Zahnhausera, Ferdynanda Katza, Samuela Schodera, Oswalda Klugmana i Maurycego Fichmanna.

W 1880 r. w Rohatyn liczył 5101 mieszkańców, z czego 3035 stanowili Żydzi (59,5%). W 1890 r. miasto liczyło 914 domów oraz 7188 mieszkańców, w tym 3503 Żydów (48,8%). W 1900 r. odnotowano 931 domów oraz 7201 mieszkańców, w tym 3217 Żydów (44,7%). W 1910 r., w trakcie ostatniego spisu, przeprowadzonego przez władze austriackie przed I wojną światową, w Rohatynie mieszkało 7664 osób, z czego 3254 stanowili Żydzi (ok. 42,4%). Wraz ze wzrostem populacji, wzrastała również liczba żydowskich mieszkańców Rohatyna, jednak ich procentowy w ogóle mieszkańców zaczął stopniowo maleć – z 59,5% w 1880 r. do 42% w 1910 roku. W 1880 r. w osiemdziesięciu dziewięciu okolicznych wsiach w powiecie rohatyńskim żyło 2397 Żydów (około 19% ogółu ludności), w 1890 r. – 2434 (17,2%). W 1900 r. liczba ta spadła do 2070 (15,4%).

Jeszcze przed wybuchem pierwszej wojny światowej wielu Żydów opuściło Rohatyn, udając się do Austrii, gdzie gromadzili się w obozach ewakuacyjnych na terenie m.in. Czech i Moraw. Najwięcej wyemigrowało do Wiednia. W sierpniu 1914 r. wojska rosyjskie wkroczyły do Rohatyna, po czym podpaliły dzielnicę żydowską. Rosjanie aresztowali wówczas 570 Żydów płci męskiej – zarówno dzieci, jak i starców. Wszystkich wywieźli do Rosji. W czerwcu 1915 r. miasto odbili Austriacy. W latach 1917–1918 Żydzi zaczęli wracać do Rohatyna, odbudowywać domy. W 1918 r. został założony szpital żydowski. Działał jednak niedługo. Leczono w nim rannych żołnierzy żydowskich i zakaźnie chorych.

Według pierwszego spisu powszechnego przeprowadzonego w II Rzeczypospolitej (1921), w Rohatynie mieszkało 5736 osób, w tym 2223 Żydów, którzy stanowili wówczas 38,7% populacji. W okresie międzywojennym sytuacja ekonomiczna pogorszyła się, zarówno wskutek kryzysu gospodarczego, jak i skutecznej konkurencji ze strony Ukraińców i Polaków. W latach 30. XX w. wielu kupców i przedsiębiorców zbankrutowało, a rzemieślnicy i robotnicy byli bezrobotni. Pod koniec lat 30., wraz z wprowadzeniem ograniczeń administracyjnych w zakresie wykonywania uboju rytualnego, pracę straciło 20 rzeźników.

W mieście działało w tym okresie zaledwie kilka żydowskich fabryczek, m. in. zakład cukierniczy, dwie drukarnie, wytwórnia sody i młyn. Wśród rzemieślników, którzy byli w stanie utrzymać się wykonywanego fachu, było: 10 krawców, 5 fryzjerów, 8 szewców, 6 stolarzy, rymarz, 3 budowniczych oraz 6 zegarmistrzów. Pośród miejscowej inteligencji było kilku żydowskich lekarzy, prawników i nauczycieli. Na początku 1930 r. został utworzony fundusz charytatywny. W 1936 r. udzielił on pożyczek 58 rzemieślnikom, 92 drobnym kupcom, 13 robotnikom oraz 51 innym osobom. Całkowity kredyt wyniósł w tym roku 10 904 złotych. Oprócz funduszu charytatywnego działał również spółdzielczy fundusz pożyczkowy. W latach 30. powstała kuchnia ludowa, która wydawała najuboższym posiłki za darmo. Finansowano ją z datków napływających od emigrantów do Stanów Zjednoczonych.

W tym czasie gmina odbudowała jednak synagogę, która została zniszczona w czasie wojny, a także zyskała ziemię pod nowy cmentarz. W 1932 r., w wieku zaledwie 27 lat, rabinem Rohatyna został Mordechaj Lipa Teumim. W wyborach miejskich brała udział tylko jedna partia żydowska. W 1927 r. otrzymała, po uzgodnieniu z Polakami i Ukraińcami, 16 spośród 48 mandatów. Wiceburmistrzem miasta został wybrany dr Goldschlag. W 1932 i 1939 r. Żydzi nie byli wybierani do władz miejskich, piastowali jedynie stanowiska w administracji.

W latach 1910–1930 liderem rohatyńskich syjonistów był dr Pinchas Stern, a najsilniejszą organizacją byli Syjoniści Ogólni. W 1919 r. powstała miejscowa komórka Ha-Szomer ha-Cair, działały też oddziały Poalej Syjon oraz Hitachdut wraz z Gordonią. Poalej Syjon kontrolowała lokalny żydowski związek zawodowy, odpowiedzialny m. in. za strajk w drukarni. Pod koniec lat 20. powstał oddział Ha-Noar ha-Cijoni, a w 1930 r. – komórki Syjonistów-Rewizjonistów oraz Mizrachi. Bogatą listę organizacji syjonistycznych uzupełniły w latach 30. Akiba oraz cieszący się szybko rosnącą popularnością Betar.

W okresie międzywojennym w Rohatynie funkcjonowały następujące miejsca modlitwy: Wielka Synagoga, Mały Szul Krawiecki, Mały Szul Szewski, Wielki Bet Mіdrasz, Mały Bet Mіdrasz (Beth Medrash Shabse Tzvinekes), klojz czortkowski, klojz stratyński, klojz żydaczowski i kilka innych, a także cheder i mykwa. W odróżnieniu od Żydów, Ukraińcy i Polacy mieli po jednej świątyni.

Według spisu z 1931 r., w Rohatynie mieszkało 7513 osób, w tym 3002 Żydów; w powiecie – 6111 Żydów. W 1939 r. populacja żydowska miasteczka wynosiła 3250 osób (40,1%), a w całym powiecie mieszkało 9685 Żydów.

Podczas okupacji sowieckiej (1939–1941) rozwiązane zostały instytucje żydowskie, zakazano działalności politycznej. Na skutek restrykcji nałożonych na przedsiębiorstwa prywatne pogorszyła się także sytuacja ekonomiczna Żydów. Cześć z nich wywieziono zresztą w głąb Związku Radzieckiego (co paradoksalnie dla większości przyniosło potem przeżycie Zagłady). Jednak represje sowieckie skierowane były przede wszystkim przeciwko ludności polskiej. W mieście doszło do jednej z największych rzezi dokonanych przez Sowietów na polskich żołnierzach i ludności cywilnej.

Po inwazji na ZSRR, Niemcy wkroczyli do Rohatyna, według różnych źródeł, 2 albo 5 lipca 1941 roku. Miasto włączono do Dystryktu Galicja, wchodzącego od 1 sierpnia 1941 r. w skład Generalnego Gubernatorstwa. Niemcy od razu rozpoczęli prześladowania ludności żydowskiej. Już ich wkroczeniu towarzyszył atak policji ukraińskiej na Żydów, przeprowadzony 6 lipca 1941 roku. 9 lipca Niemcy przeprowadzili akcję mającą na celu zastraszenie Żydów. Dotkliwie pobici zostali czołowi przedstawiciele gminy, m. in. Szlomo Amarant, dr Friwald, dr Goldschlag, Rotbaum, rabini Teumim i Spiegel. Żydzi musieli wykonywać upokarzające, ciężkie prace, m.in. porządki w mieście i remonty dróg.

Pod koniec lipca 1941 r. powstał Judenrat ze Szlomo Amarantem na czele, w składzie także z Friwaldem, Goldschlagiem, Gotwordem, Hochbergiem, Rozensztajnem, M. Kacem i przedstawicielami uchodźców. Policji żydowska policja została utworzona z byłych członków klubu sportowego Makabi, z bramkarzem Waintraubem na czele. Żydzi zostali zmuszeni do noszenia oznaczeń z gwiazdą Dawida. W końcu sierpnia nakazano wszystkim przenieść się do wyznaczonego rejonu miasta, który zaczęto przekształcać w getto. Już pierwszej zimy, na przełomie 1941 i 1942 r., w getcie zapanował głód. Wysoka śmiertelność zapanowała zwłaszcza wśród dzieci i starców.

I „Akcja” miała miejsce 20 marca 1942 roku. Niemcy wypędzili Żydów z domów, po czym zagnali ich na plac targowy. Tam kazali wszystkim klęknąć. W takiej pozycji, nieruchomo, Żydzi musieli wytrzymać godzinami. Wielu z nich zamarzło. Jeszcze przed zabraniem Żydów z placu targowego zastrzelony został rabin Spiegel. Przed śmiercią pełnym głosem rozpoczął modlitwę Szma Israel, którą podjęli za nim wszyscy zgromadzeni Żydzi. Nie przerwał nawet, gdy był bity. Według różnych danych z placu targowego przepędzono 1820 – 3000 osób na miejsce egzekucji koło dworca w Rohatynie. Tam Żydzi zostali rozstrzelani nad uprzednio wykopanymi dołami. „Akcję” przeprowadził oddział Einstzkommando oraz gestapo ze Stanisławowa pod dowództwem Kugera. Według niektórych źródeł cześć Żydów wywieziono wówczas do niemieckiego nazistowskiego obozu śmierci w Bełżcu. Po tym teren getta został zmniejszony o połowę.

II „Akcja” nastąpiła 21–22 września 1942 r., za sprawą gestapo z Tarnopola. Śmierć poniosło wówczas ok. 300 osób, zabitych opodal szpitala w Rohatynie. Według różnych danych, od 700 do 1700 osób zostało wywiezionych do niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady w Bełżcu.

W 1942 r. do getta w Rohatynie zostali przesiedleni Żydzi z Bukaczowiec, Bursztyna, Bołszowiec oraz innych miejscowości powiatu. W październiku 1942 r. część rzemieślników została wywieziona do Stanisławowa.

III „Akcja” w Rohatynie został przeprowadzona 8 grudnia 1942 r., ponownie pod dowództwem gestapo z Tarnopola. Według relacji tych którzy przeżyli, zginęło ok. 2 tys. Żydów. W pobliżu szpitala Niemcy zamordowali od 250 do 500 osób, a kolejne 1300–1400 wywieźli do obozu w Bełżcu.

Zimą 1943 r. w getcie wybuchła epidemia tyfusu. Według relacji B. S. Arsena zmarła wówczas połowa osób przebywających w getcie. Chorych w szpitalnych łóżkach zastrzelił gestapowiec Hermann.

IV Akcja, w dniach 6–9 czerwca 1943 r., przyniosła wymordowanie ostatniej grupy więźniów getta – od 2,7 do nawet 6 tys. Żydów. Gestapo ze Lwowa rozstrzelało większość z nich, a wielu spaliło żywcem w podziemnych schronach. Schrony te miały stanowić element zbrojnego oporu getta. Nosiły nazwy: „Stalingrad”, „Sewastopol” i „Leningrad”.

Ogólna liczba ofiar, które przeszły przez Rohatyn, szacowana jest na ok. 12 tysięcy. W samym mieście zginęło 9846 osób, a 2,1 tys. trafiło do niemieckiego nazistowskiego obozu śmierci w Bełżcu. Wśród ofiar była niemal cała żydowska społeczność Rohatyna (ok. 4,2 tys. osób, wliczając uchodźców) oraz ok. 4 tys. z obszaru powiatu.

Rohatyn został zajęty przez Armię Czerwoną 23 lipca 1944 r. Pod koniec lat 80. XX w. pojawiły się działania na rzecz upamiętnienia ofiar. W 1987 r. umieszczono tablicę pamiątkową koło dworca, z podaną liczbą zabitych, jednak bez narodowości. W 1998 r. wystawiono nowy pomnik z napisem w trzech językach (ukraińskim, angielskim i hebrajskim). Tablice i pomniki pojawiły się także na dawnej siedzibie Judenratu oraz w północnej części miasta, naprzeciw parku miejskiego.

Bibliografia:

  • Gelber N. M. The history of a town. History of the Jews of Rohatyn, [w:] Kehilat Rohatyn ve-ha-seviva, Tel Aviv 1962 [online:] https://www.jewishgen.org/yizkor/rogatin/roh010.html [[dostęp: 14.10.2017].
  • Michlewicz J., Żydowskie okręgi metrykalne i żydowskie gminy wyznaniowe w Galicji, Kraków 1995.
  • Rąkowski G., Podole, Pruszków 2006.
  • Rogatin, [w:] The Encyclopedia of Jewish life before and during the Holocaust, t. 2, red. S. Spector, Jerusalem-New York 2001, s. 1086.
  • Rogatin, International Jewish Cemetery Project. International Association of Jewish Genealogical Societies, https://iajgscemetery.org/ukraine/rogatin.html [dostęp: 14.10.2017].
  • Rohatyn, „Ji” 2007, nr 48 [online] http://www.ji.lviv.ua/n48texts/rohatyn.htm [dostęp: 14.10.2017].
  • Rohatyn, [w:] Pinkas Hakehillot Polin, Jerusalem 1967, t. 2, s. 506 [online] http://www.jewishgen.org/yizkor/pinkas_poland/pol2_00506.html [dostęp: 14.10.2017].
  • Sołowka L. M., Rogatin, [w:] Hołokost na tieritorii SSSR, Moskwa 2009, s. 860.
  • Weiss A., Rogatin, [w:] Encyclopaedia Judaica, t. 17, New York 2007, s. 222.
Print