W pierwszej połowie 1941 r. w Łabuniach, na południe od szosy Zamość-Tomaszów Lubelski, Niemcy utworzyli obóz pracy przymusowej, mieszczący się w trzech barakach, w tym w budynku dawnego tartaku i szopy. Teren został ogrodzony drutem kolczastym i był dozorowany przez ukraińskich strażników. Początkowo przebywało w nim ok. 200 żydowskich robotników, w kolejnych latach przeciętny stan obozu wynosił ok. 300 więźniów. Były to osoby pochodzenia żydowskiego, w większości z Zamościa, Komarowa oraz z Czech.

Więźniowie byli zmuszani do katorżniczych prac przy budowie lotniska Luftwaffe. W wyniku morderczego tempa robót, szykan ze strony strażników oraz trudnych warunków sanitarnych w obozie panowała wysoka śmiertelność.

Obóz został zlikwidowany 5 lub 6 listopada 1943 roku. Zamkniętych w baraku więźniów Niemcy wyprowadzali małymi grupami nad uprzednio wykopany rów. Następnie zmuszali ich do rozebrania się i zejścia do dołu. Przybyły z Zamościa oficer SS zabijał ofiary strzałami z broni krótkiej. W ciągu trwającej ok. 2 godzin akcji, życie straciło ok. 100 pozostałych w obozie robotników[1.1].
 

Print
הערות שוליים
  • [1.1] Kopciowski A., Zagłada Żydów w Zamościu, Lublin 2005.