Lajcher Berek

Berek Lajcher - Dane osobowe
Data urodzenia: 24 października 1893
Miejsce urodzenia: Częstochowa
Data śmierci: 2 sierpnia 1943
Miejsce śmierci: Treblinka
Zawód: lekarz
Powiązane miejscowości: Warszawa, Wyszków, Węgrów

Lajcher Berek (24.10.1893 Częstochowa – 2.08.1943 Treblinka) – ochotnik wojny 1920 r., lekarz, działacz społeczny, jeden z przywódców buntu w Treblince.

W 1914 r. ukończył Częstochowskie Męskie Gimnazjum Rządowe, a w 1915 r. został przyjęty na studia medyczne w Warszawie. 11.11.1918 r. jako student medycyny na Uniwersytecie Warszawskim wstąpił ochotniczo do Legii Akademickiej. Ze względu na zły stan zdrowia został zwolniony z wojska 19 grudnia tego roku i wkrótce potem, zgodnie z uchwałą akademików, zgłosił się na kilka miesięcy do pracy jako wolontariusz w częstochowskim Szpitalu Towarzystwa Dobroczynności dla Żydów. 15.07.1920 r., w okresie ofensywy bolszewickiej, ponownie przerwał studia i zgłosił się ochotniczo do wojska. Zwolniony 6 kwietnia 1921 r. z 6. zapasowej kompanii sanitarnej, stacjonującej we Lwowie, powrócił do Warszawy. W 1925 r. ukończył zaczęte przed wojną studia medyczne i podjął pracę w Warszawie na ul. Ogrodowej jako lekarz internista i specjalista chorób dziecięcych. W 1927 r. zamieszkał wraz z rodziną w Wyszkowie, gdzie przyjął posadę lekarza. W Wyszkowie mieszkał do wybuchu wojny, pełniąc równolegle rozliczne funkcje społeczne. Był w zarządzie Towarzystwa Przyjaźni kasy Gemilut Chesed, ważnej instytucji w Wyszkowie, oferującej niskooprocentowane pożyczki. Przewodniczył sekcji ćwiczeń sportowych organizacji sportowej Makabi, był w zarządzie Banku Kupieckiego. Jako członek honorowy należał do Związku Przemysłowców w Wyszkowie.

W 1939 r., po wybuchu wojny, znalazł się w Węgrowie, gdzie podjął na początku pracę jako lekarz. Wkrótce potem, jako członek Rady Żydowskiej, ożywił Kuchnie Ludowe, wydające potrzebującym bezpłatne posiłki i pozyskane z darów artykuły pierwszej potrzeby. Zorganizował szpital, dom izolacyjny i łaźnię dla walki z tyfusem plamistym. Został też prezesem Żydowskiej Samopomocy Społecznej w Węgrowie, przez cały czas pracując społecznie, bez wynagrodzenia. Po likwidacji getta w Węgrowie 1.05.1943 r. został przewieziony do Treblinki, gdzie zgodnie z zeznaniami ocalałych – Stanisława Kona i Samuela Rajzmana – już po kilku dniach przyjął na siebie obowiązki przywódcy grupy konspiracyjnej. Zginął 2 sierpnia, w dniu buntu w Treblince.

Bibliografia:

  • Weinfeld R., Jedno tylko życie – Berek Lajcher, „Midrasz” 2013, nr 173/3, ss. 36–43.
Drukuj
In order to properly print this page, please use dedicated print button.