Baeck Leo

Leo Baeck - Dane osobowe
Data urodzenia: 23 maja 1873
Miejsce urodzenia: Leszno
Data śmierci: 2 listopada 1956
Miejsce śmierci: Londyn
Zawód: rabin, filozof
Powiązane miejscowości: Wrocław, Opole, Berlin, Düsseldorf, Terezin

Baeck Leo (23.05.1873, Leszno – 02.11.1956, Londyn) – niemiecki rabin, filozof, przedstawiciel judaizmu postępowego.

Zdał maturę w 1891 r. w leszczyńskim gimnazjum im. J.A. Komeńskiego. Rozpoczął studia w Żydowskim Seminarium Teologicznym we Wrocławiu oraz na Uniwersytecie Wrocławskim. Stopień doktora z dziedziny filozofii otrzymał w 1895 r. na uniwersytecie w Berlinie. Następnie pracował jako wykładowca w Wyższym Instytucie Badań Żydowskich w Berlinie. W 1897 r. został rabinem w Opolu. W latach 1907–1912 pełnił funkcję rabina w Düsseldorfie. Podczas I wojny światowej był kapelanem w armii pruskiej. Osiadł w Berlinie i pracował jako rabin w gminie żydowskiej i wykładowca na uczelni rabinicznej. Po dojściu nazistów do władzy w Niemczech Baeck pracował jako prezydent Reichsvertretung der Deutschen Juden (niem., Delegacja Niemieckich Żydów). W 1943 r. został wywieziony do getta w Theresienstadt, gdzie był honorowym prezydentem Ältestenrat (Rady Starszych). Kilkakrotnie strona amerykańska proponowała mu pomoc w ucieczce, ale Baeck za każdym razem odmawiał. W czerwcu 1945 r. wyemigrował do Wielkiej Brytanii i osiadł w Londynie. Objął m.in. urząd prezesa Światowej Unii dla Judaizmu Postępowego (ang. World Union for Progressive Judaism, WUPJ). Zmarł w 1956 r. w Londynie. Liczne szkoły żydowskie przyjęły jego honorowe imię – utworzono Instytut im. L. Baecka w Nowym Jorku i Jerozolimie oraz Bibliotekę im. L. Baecka w  Londynie.

Baeck kładł nacisk na używanie języka niemieckiego podczas uroczystości religijnych, propagował muzykę organową i chóry mieszane.

Jest autorem następujących książek: 

  • Das Wesen des Judentums, Berlin 1905.
  • Romantische Religion. 1922.
  • Die jüdische religiöse Erziehung, [w:] Handbuch der Pädagogik, red. H. Nohl, Langensalza 1930.
  • Religion und Weltfriede: Überwindung der Kriege, 1930.
  • Die Pharisäer, Berlin 1934.
  • Chaim Nachman Bialik. Eine Einführung in sein Leben und sein Werk, 1935.
  • Das Evangelium als Urkunde der jüdischen Glaubensgeschichte, 1938.
  • Der Sinn der Geschichte, 1946.
  • Maimonides, der Mann, sein Werk und seine Wirkung, 1954.
  • Dieses Volk – jüdische Existenz, 1955.
  • Aus drei Jahrtausenden. Wissenschaftliche Untersuchungen und Abhandlungen zur Geschichte des jüdischen Glaubens,1958.
  • Von Moses Mendelssohn zu Franz Rosenzweig: Typen jüdischen Selbstverständnisses in den letzten beiden Jahrhunderten,1958.
  • Paulus, die Pharisäer und das Neue Testament, 1961.
  • Geschichte der Juden, t. 1–3, 1954–1959, 1965.

W latach 1998–2003 pod redakcją A. H. Friedlandera, B. Klapperta i W. Licharza ukazały się dzieła zebrane Leo Baecka, opatrzone tytułem Werke (New York – Gütersloh 1998–2003). Wydanie objęło następujące tomy:

  • [1] Das Wesen des Judentums, 1998.
  • [2] Dieses Volk. Jüdische Existenz, 1996.
  • [3] Wege im Judentum. Aufsätze und Reden, 1997.
  • [4] Aus drei Jahrtausenden. Das Evangelium als Urkunde der jüdischen Glaubensgeschichte, 2000.
  • [5] Nach der Schoa – warum sind Juden in der Welt? Schriften aus der Nachkriegszeit, 2002.
  • [6] Briefe, Reden, Aufsätze, 2003.

Bibliografia:

  • Guide to the Papers of Leo Baeck (1873–1956) 18852001. AR 66 / MF 710, Leo Baeck Institute. Center for Jewish History [online] http://findingaids.cjh.org//LeoBaeck.html [dostęp: 05.07.2015].
  • Oszytko J., Żydzi wielkopolscy w Rejencji Opolskiej w latach 18161914, „Studia Judaica” 2002, nr 5, ss. 83–94.
Drukuj
In order to properly print this page, please use dedicated print button.