Meisels Dow Ber

Dow Ber Meisels - Dane osobowe
Data urodzenia: 1798
Miejsce urodzenia: Szczekociny
Data śmierci: 17 marca 1870
Miejsce śmierci: Warszawa
Zawód: rabin
Powiązane miejscowości: Kraków, Warszawa

Meisels Dow Ber (1798 Szczekociny – 17.03.1870 lub 02.11.1878 Warszawa) – rabin krakowski oraz warszawski.

Meisels urodził się w ortodoksyjnej żydowskiej rodzinie w Szczekocinach. Niedługo po jego urodzeniu, rodzina przeniosła się do Kamieńca Podolskiego, gdzie jego ojciec pełnił funkcję rabina. To właśnie ojciec dał mu podstawy edukacji religijnej, którą uzupełniał później w Szczekocinach i w jesziwie w Krakowie. Z Kamieńca powrócił na krótko do Szczekocin. A w 1820 r., aby uniknąć poboru do wojska, wyjechał do Krakowa, gdzie ożenił się i założył spółkę handlową.

W Krakowie Meisels obracał się w kręgach bogatych mieszczan zarówno żydowskich jak i polskich. Nauczył się polskiego.  
Po wybuchu powstania listopadowego w 1830 r. zaangażował się w sprawy narodowo-wyzwoleńcze. M.in. finansował dostawy broni dla powstańców w zaborze rosyjskim. W latach 1832–1856 pełnił funkcję naczelnego rabina Krakowa. Był zwolennikiem umiarkowanej asymilacji. Walczył o zniesienie przepisów dyskryminujących Żydów i z tego powodu popadał w liczne spory z Radą Miasta Krakowa. W 1846 r. udzielił poparcia powstaniu krakowskiemu. Po 1846 r. został wybrany do Rady Miejskiej, a w 1848 r. do pierwszego parlamentu austriackiego.  

W 1856 r. objął funkcję naczelnego rabina Warszawy. W warszawskich synagogach wzywał Żydów w języku polskim do jedności z Polakami walczącymi o wolność narodową. Meisels został powołany na członka Delegacji Miejskiej. Brał udział w manifestacjach patriotycznych. Uczestniczył w pracach nad reformą oświaty przygotowywaną przez Aleksandra Wielopolskiego. Największą sympatię i szacunek zyskał ze strony Polaków, kiedy w 1861 r. nakazał zamknąć warszawskie synagogi. Był to gest solidarności z duchowieństwem katolickim, które zamknęło kościoły na znak protestu po zbezczeszczeniu ich przez Kozaków, pacyfikujących pochody narodowościowe. Podobnie uczynili rabini Izaak Kramsztyk i Markus Jastrow. W dniu 2 marca 1861 r. jako członek Delegacji Miejskiej uczestniczył w „pogrzebie pięciu”, który przeistoczył się w wielką manifestację. Za udział w pogrzebie został aresztowany i osadzony w Cytadeli Warszawskiej. Po wybuchu powstania styczniowego w 1863 r. władze carskie zmusiły go do opuszczenia państwa, gdyż nie chciał wydać klątwy na Żydów, którzy walczyli w powstaniu a zgodził się na odczytanie Manifestu władz powstańczych w synagodze.

Przebywał m.in. w Katowicach, Krakowie, Lwowie oraz w Wiedniu. Powrócił do Warszawy, ale przebywał już pod kontrolą policyjną władz carskich. Niedługo potem zmarł i został pochowany na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej. Jego pogrzeb przerodził się w ogromną manifestację polsko-żydowskiej jedności wobec carskiego ucisku.

Drukuj
In order to properly print this page, please use dedicated print button.