Rodzina Schulzów mieszkała na piętrze narożnej kamienicy stojącej na drohobyckim rynku. Parter zaaranżowany był na potrzeby sklepu z towarami tekstylnymi, prowadzonego przez ojca, Jakuba Schulza. Z uwagi na jego postępującą chorobę, rodzina była zmuszona sprzedać mieszkanie i zamknąć sklep.

Dwudziestoletni Bruno zamieszkał wtedy ze swoją zamężną siostrą, Hanną Hoffman, w domu przy ulicy Floriańskiej 10 (obecnie mieszkanie prywatne, wuł. Jurija Drohobycza 12). Mieszkał tam i tworzył aż do 1941 roku. W listopadzie tego roku przeniósł się do getta, na ul. Stolarską 18.

W 1989 r. na ścianie domu na ul. Floriańskiej odsłonięto pierwszą tablicę pamiątkową. W tym samym roku czasopismo literackie „Żowteń” opublikowało w przekładzie Iwana Hnatiuka na język ukraiński opowiadanie Schulza Sklepy cynamonowe. Druga tablica została umieszczona na budynku w 2002 r. (z błędną datacją): „W tym domu w latach 1910–1941 mieszkał i tworzył wybitny żydowski malarz i pisarz mistrz słowa polskiego Bruno Schulz 1892–1942”[1.1].

Drukuj
Przypisy