Antonówka została założona w 1833 r. jako osada żydowska. Żydzi uzyskali liczne przywileje, m. in. zostali zwolnieni na 50 lat z obowiązku służby wojskowej oraz na 25 lat zwolnieni z płacenia podatków. W 1897 roku w Antonówce pod koniec XIX wieku mieszkało 620 Żydów.[1.1]

Podczas spisu powszechnego w 1921 r. żydowskie pochodzenie zadeklarowało 482 antonówczan (90,09% wszystkich mieszkańców)[1.2].

3 lipca 1941 r. wieś została zajęta przez wojska III Rzeszy. Niemcy poddali ludność żydowską narastającym represjom. Władze zmusiły wszystkich Żydów do oznakowania domów i ubrań Gwiazdami Dawida, z czasem symbol ten zastąpiono żółtymi kółkami. Żydzi otrzymali zakaz opuszczania miejscowości, zmuszano ich do katorżniczej pracy na rzecz okupanta. Nakładano na nich kontrybucje, maltretowano i okradano. Jesienią 1941 r. w Antonówce naziści utworzyli otwarte getto. Zagłada skupiska żydowskiego w Antonówce nastąpiła pod koniec sierpnia 1942 r. Podczas akcji eksterminacyjnej funkcjonariusze SD, żandarmerii i ukraińskiej policji wyprowadzili około pół tysiąca Żydów z Antonówki w rejon Kostopola i następnie zamordowali ich przy użyciu broni palnej[1.3].

Drukuj

Przypisy

  • [1.1] Jew. Enc., t. 2, s. 809
  • [1.2] S. Spector, G. Wigoder, The Encyclopedia of Jewish life before and during the Holocaust, New York 2001, vol. I, s. 48
  • [1.3] A. I. Krugłow, Antonowka[w:] Holokost na teritorii SSSR, pod. red. I. A. Altmana, Moskwa 2009, s. 35-36