Pierwsza wzmianka dotycząca osady pochodzi z 1583 roku. Akt lokacyjny miasto otrzymało w 1638 r. z rąk króla Władysława IV. Założycielem Bojanowa, na gruntach wsi Gołaszyn, był podstoli Stefan Bojanowski.

W okresie wojny trzydziestoletniej osiedlili się w Bojanowie protestanci ze Śląska. Bojanowo stanowiło w XVII w. prężny ośrodek myśli protestanckiej, a czynne tam luterańskie gimnazjum, znane było w całej Rzeczypospolitej. W latach 1647 i 1651 w Bojanowie odbyły się synody ewangelickie.

W 1663 r. Bogusław Bojanowski uzyskał od króla Jana Kazimierza przywilej na założenie drugiego miasta, które otrzymało nazwę Bogusławowo. Osiedliło się w nim wielu czeskich uchodźców. Bojanowo było ważnym ośrodkiem rzemieślniczym. Produkowane tu sukna sprzedawane były m.in. na Litwę, do Rosji i na Ukrainę, a stamtąd dalej na wschód. Jeszcze u schyłku XVIII w. w obu miastach odnotowano ponad 200 płócienników. Z chwilą włączenia do zaboru pruskiego, w 1793 r. Bojanowo i Bogusławowo połączone zostały w jedno miasto. Z tego okresu zachował się jeszcze dawny układ z dwoma rynkami.

W 1856 r. Bojanowo zyskało połączenie kolejowe z Wrocławiem i Poznaniem. W 1857 r. pożar zniszczył całe miasto. Spłonęło 440 budynków, w tym wszystkie obiekty użyteczności publicznej. Odbudowę przeprowadzono zgodnie z planem sprzed pożaru. W 1880 r. wybudowano w Bojanowie koszary dla kirasjerów. W okresie II wojny światowej na terenie koszar mieścił się obóz karny oraz więzienie, w którym stale przebywało ponad 400 osób. W 1881 r. Franz Junke wybudował browar, który czynny był do 2006 roku.

W 1907 r. powstała w Bojanowie niemiecka, średnia szkoła rolnicza, od 1922 r. kierowana przez polską administrację (obecnie Zespół Szkół Rolniczych). W granice Polski miasto powróciło 17 stycznia 1920 roku[1.1].
 

Drukuj
Przypisy
  • [1.1] B. Zgodziński, Województwo leszczyńskie, Warszawa 1981, s. 51-52, 130-132.