Osada istniała już w XIII w. W końcu XIV w. kasztelan płocki Jędrzej z Golczewa rozbudował osadę i wzniósł zamek obronny strzegący północnej granicy z Zakonem Krzyżackim.

W 1406 r. Bieżuń otrzymał prawa miejskie chełmińskie. Miasto rozwijało się pomyślnie od XV do połowy XVII w. W 1619 r. miasto spłonęło. Stosunkowo szybko zostało odbudowane. Królowie potwierdzili jego przywileje oraz nadali nowe. Dzięki zabiegom ówczesnego właściciela Jana Kretkowskiego przeprowadzono relokację miasta na prawo magdeburskie.

W czasie wojny polsko-szwedzkiej 1655-1660 miasto zostało całkowicie zniszczone. Ponownej lokacji miasta dokonano w 1787 r. z inicjatywy ówczesnego właściciela Bieżunia, kanclerza wielkiego koronnego Andrzeja Zamoyskiego. Rozbudował zamek we wspaniałą rezydencję magnacką.

W XIX w. założono kilka niewielkich przedsiębiorstw przemysłowych. Większość mieszkańców trudniła się jednak rolnictwem, częściowo rzemiosłem i handlem. Oddalenie od głównych szlaków komunikacyjnych nie sprzyjało rozwojowi. Konsekwencją zastoju i represji po powstaniu styczniowym była utrata w 1869 r. praw miejskich. Bieżuń odzyskał je dopiero w 1994 roku.

Współcześnie miasto pełni rolę lokalnego centrum handlowo-usługowego dla rolniczego zaplecza. Działa kilka niewielkich przedsiębiorstw przemysłowych. W 1974 r. powstało w Bieżuniu Muzeum Małego Miasta[1.1].

Położenie geograficzne i administracyjne

  • Do XVIII Królestwo Polskie, Księstwo Mazowieckie, województwo płockie
  • 1793-1807 Prusy
  • 1807-1815 Księstwo Warszawskie
  • 1815-1918 Rosja (Królestwo Polskie), gubernia płocka (od 1837), powiat sierpecki
  • 1918-1939 Polska, województwo warszawskie, powiat sierpecki
  • 1939-1945 Niemcy (III Rzesza), Prowincja Prusy Wschodnie, rejencja ciechanowska, powiat sierpecki
  • 1945-1975 województwo warszawskie
  • 1975-1998 województwo ciechanowskie
  • Od 1999 województwo mazowieckie, powiat żuromiński
Drukuj
Przypisy
  • [1.1] Marian Chudzyński, Sierpc i ziemia sierpecka w latach 1864-1914. Przemiany społeczno-gospodarcze, [w:] Dzieje Sierpca i ziemi sierpeckiej, red. Marian Chudzyński, Sierpc 2003, s. 297.