Osada wzmiankowana była w 1376 roku. Prawa miejskie nadano po raz pierwszy w 1387 roku. Do 1551 r. Bieruń stanowił własność Piastów śląskich. Od 1327 r. wraz z całym regionem znajdował się pod zwierzchnictwem Czech, od 1526 r. – w monarchii Habsburgów, od 1742 r. – w państwie pruskim. Wraz z włączeniem Śląska do Prus utracił prawa miejskie; przywrócono je w 1865 r. wraz ze zmianą nazwy na Bieruń Stary. W 1859 r. powstało połączenie kolejowe, które dodatnio wpłynęło na rozwój miasta. Toczyły się tu walki w okresie powstań śląskich (1919–1921), a ostatecznie znalazł się w 1922 r. w granicach Polski. W czasie II wojny światowej Bieruń był wcielony do Niemiec. W latach 1975–1991 został włączony do Tych. Ponowne wydzielenie nastąpiło w 1991 r. nazwą Bieruń. Wówczas Bieruń Stary wraz z Bieruniem Nowym, Bijasowicami, Czarnuchowicami, Jajostami i Ścierniami utworzył jedno miasto. Do dziś znaczną część Bierunia, rozciągającego się wzdłuż drogi z Tych do Oświęcimia na długości około 12 km, zajmują użytki rolne i lasy; zwarta zabudowa skupia się na zachodzie miasta (historyczne centrum Bierunia Starego) oraz na wschodzie (Bieruń Nowy). Pomiędzy nimi leżą dzielnice o częściowo zachowanym wiejskim charakterze. Najważniejszym zakładem pozostaje Kopalnia Węgla Kamiennego „Piast”, wybudowana w latach 1972–1975.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Drukuj