Od XIII w. Buk był własnością biskupów poznańskich. W mieście i okolicy obowiązywał zakaz osiedlania się innowierców. Zmianę sytuacji przyniósł II rozbiór Polski (1793), kiedy to Buk znalazł się w zaborze pruskim. Wówczas w mieście zaczęli osiedlać się pierwsi Żydzi. Na początku XIX w. w Buku mieszkało już ich ponad 250. W 1847 r. wybudowano synagogę. W 1848 r., podczas Wiosny Ludów, polscy powstańcy spalili synagogę, mszcząc się w ten sposób za proniemieckie sympatie Żydów. Swoje domy utraciło sześćdziesiąt rodzin żydowskich[1.1].

W 1858 r. większą część miasta zniszczył wielki pożar. W latach 60. XIX w. wybudowano nową synagogę oraz oddano do użytku szkołę żydowską[1.2]. W okresie międzywojennym większość miejscowych Żydów udała się na emigrację. W 1921 r. w Buku żyło zaledwie 20 Żydów, którzy stanowili 2% ogółu mieszkańców. W 1939 r. w mieście odnotowano 33 osoby wyznania mojżeszowego[1.3]. Podczas II wojny światowej, w grudniu 1939 r. Niemcy wywieźli bukowskich Żydów do Generalnego Gubernatorstwa; tam zostali wymordowani wraz z miejscową ludnością żydowską.

Nota bibliograficzna

  • Buk, [w:] The Encyclopedia of Jewish Life Before and During the Holocaust, t. 1, red. S. Spector, G. Wigoder, New York 2001, s. 221.
Drukuj
Przypisy
  • [1.1] Buk, [w:] The Encyclopedia of Jewish Life Before and During the Holocaust, t. 1, red. S. Spector, G. Wigoder, New York 2001, s. 221.
  • [1.2] Buk, [w:] The Encyclopedia of Jewish Life Before and During the Holocaust, t. 1, red. S. Spector, G. Wigoder, New York 2001, s. 221.
  • [1.3] Buk, [w:] The Encyclopedia of Jewish Life Before and During the Holocaust, t. 1, red. S. Spector, G. Wigoder, New York 2001, s. 221.