Pierwsze wzmianki o osadzie Biała (siedziba kasztelanii) pochodzą z 1225 r. Od 1270 r. miasto znajdowało się pod zwierzchnictwem Czech i dzieliło losy polityczne Śląska. W następnych latach zamieszkało tu wielu niemieckich kolonistów, za sprawą których w 1285 r. pojawiła się niemiecka nazwa osady – Zülz.

W 1311 r. nastąpiła lokacja miasta na prawie niemieckim[1.1]. Zülz posiadało mury obronne z basztami. W 1428 r. w rejonie miasta doszło do licznych potyczek z husytami.

W 1526 r. zginął bezpotomnie król Czech i Węgier Ludwik II Jagiellończyk (1506–1526) i tym samym na czeski tronie zasiadł arcyksiążę austriacki Ferdynand Habsburg. W ten sposób Zülz przeszło pod panowanie Habsburgów. W 1544 r. wielki pożar zniszczył miasto[1.2]. Podczas wojny trzydziestoletniej (1618–1648) miasto zostało ograbione przez Hohenzollernów, a w 1654 r. – spustoszone przez zarazę.

W 1742 r. Zülz wraz z całym Śląskiem przyłączono do Prus. Miasto było wówczas znanym ośrodkiem handlowym, utrzymującym kontakty z Wrocławiem, Krakowem, Jarosławiem itd. W latach 1791 i 1793 kolejne pożary zniszczyły miasto[1.3].

Na początku XIX wieku w Zülz rozwijało się hafciarstwo i koronkarstwo. Podczas II wojny światowej w styczniu 1945 r. Zülz zajęły wojska sowieckie. Rosjanie spalili część zabudowy miejskiej wokół rynku. Miasto zostało następnie przyłączone do terytorium Polski.

Drukuj
Przypisy
  • [1.1] Biała – miasto i gmina, Urząd Miasta Biała.
  • [1.2] Bialski informator, Biała 1978.
  • [1.3] Biała. Miasto i Gmina, Biała 2002.