Miasto Borysław zawdzięcza swoją nazwę klasztorowi, wokół którego później powstała wieś o tej samej nazwie. Jej południową część nazywano „Potokiem”, a północną „Nowym Światem”. Współczesny Borysław znajduje się na terenie dawnych osad – Borysławia, Bani Kotowskiej, Gubini, Mraźnicy, Tustanowic (od nazwy twierdzy Tustań), które w II połowie XIX w. zabudowywano, a na początku XX w. połączono w jeden organizm miejski. Od XIX wieku Borysław był stolicą nafty, a miasto nazywano "Polską Alaską" lub "Klondike" .

Pierwsza wzmianka pochodzi z 19 marca 1387 roku. W XV-XVIII w. Borysław był jednym z głównych ośrodków Korony zajmujących się warzeniem soli. Stąd wywożono sól na Litwę, Węgry i do Rumunii. Pod koniec XVIII w. doszło do upadku przetwórstwa soli, a Borysław stał się niewielką, mało znaczącą wsią. Stargnacja trwała do czasu odkrycia złóż nafty.

Po pierwszym rozbiorze Polski, w 1772 r. Borysław znalazł się zaborze austriackim. W połowie XIX w., po odkryciu złóż mineralnych, zaczął przekształcać się w ośrodek przemysłowy, centrum wydobycia i przetwórstwa nafty, ozokerytu i gazu. Borysławskie złoże ozokerytu, odkryte w 1854 r. przez lwowskiego przemysłowca Roberta Domsa, okazały się jednymi z największych na świecie pod względem wielkości i możliwości wydobycia. W drugiej połowie XIX w. borysławski ozokeryt został użyty do izolacji pierwszego transatlantyckiego kabla telegraficznego pomiędzy Europą i Stanami Zjednoczonymi.

Naftę z początku wydobywano metodą kopania studni, a od 1861 r. - przy pomocy szybów wiertniczych, wzniesionych przez Domsa. Skalę przemysłową wydobycie ropy osiągnęło w latach 60. XIX w., a w 1909 r. osiągnięto rekord – udział 5% w światowym wydobyciu ropy naftowej.

31 grudnia 1872 r. w Borysławiu oddano do użytku linię kolejową.
W związku z rozwojem przemysłu naftowego wzdłuż prawego brzegu Tyśmienicy zaczęto budować ulicę Pańską (współczesna nazwa: Szewczenki) – główną arterię przyszłego miasta. W konsekwencji napływu robotników potrzebnych w przemyśle naftowym szybko wzrosła liczba mieszkańców Borysławia. Na terenie dawnej wsi prędko wyrósł „las” naftowych i ozokerytowych wież. Przedsiębiorstwa ze Stanów Zjednoczonych, Kanady, Belgii, Francji, Niemiec prowadziły rabunkową eksploatację złóż, nie poświęcając żadnej uwagi ochronie środowiska czy bezpieczeństwu robotników.

W okresie międzywojennym Borysław należał do Polski (województwo lwowskie). Zgodnie z postanowieniem Rady Ministrów z 20 maja 1930 r. przyłączono sąsiadujące wsie. 26 lipca 1933 r. oficjalnie potwierdzono nowe prawa miejskie.

Przemysł naftowy silnie podupadł w czasie światowego kryzysu gospodarczego, a potem nie odrodził się już z powodu wyczerpania złóż. Podczas II wojny światowej borysławską naftę dostarczano Niemcom.

Po wojnie, w efekcie akcji „Wisła”, na te tereny trafiło wielu Łemków, przesiedleńców z terenów obecnej Polski. Natomiast Polacy, stanowiący główną grupę inżynierów i robotników przemysłu naftowego, wyjechali do pojałtańskiej Polski.

Drukuj