Pierwsze dokumenty świadczące o bytności Żydów w Chodorowie pochodzą z 1633 roku. Gmina była wówczas związana ekonomicznie z miejscową magnaterią. O jej zamożności świadczy wzniesienie w 1651 r. słynnej później synagogi drewnianej.

Ze społeczności żydowskiej Chodorowa wywodziło się szereg ważnych postaci. Należał do nich rabi Izaak ben Zebi Aszkenazi – rabin i talmudysta, rodem z Ukrainy lub Białorusi, rabin Chodorowa, potem Lwowa (gdzie zmarł 5 maja 1807 r.). Rabinami w Chodorowie byli przedstawiciele dynastii cadyków z Żydaczowa, wywodzącej się od Icchaka Eichensteina Safrina, zmarłego w 1800 roku. Z tego rodu wywodził się rabin Chodorowa Jechoszua Geszel Eichenstein, syn rabina żydaczowskiego Aleksandra Jom Towa Lipy.

Chodorów nigdy nie był dużym miastem. W XIX w. liczył ok. 6 tys. mieszkańców. Miał jednak charakter przemysłowy; to właśnie tu znajdowała się największa cukrownia w Galicji. Dumą miasta w XIX w. był znany w całym kraju hotel „Teichmann”, znajdujący się w pobliżu dworca kolejowego, gdzie przez wiele dziesięcioleci, w dużej sali, odbywały się huczne wesela Żydów galicyjskich, bukowińskich i węgierskich. W 1913 r. pierwszym Żydem – burmistrzem Chodorowa został dr Zygmunt Grisztajn.

Znaczących strat miasto zaznało podczas I wojny światowej. W 1931 r. w Chodorowie mieszkało tylko 2,3 tys. osób. 

Ostatnim aktem dziejów społeczności Chodorowa była dokonana przez Niemców we wrześniu i październiku 1942 r. wywózka miejscowych Żydów do niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady w Bełżcu.

Bibliografia

  • Wozniak T., Sztetły Hałyczyny, Lwiw 2010.
Drukuj