Dobrzyń nad Wisłą to jedna z najstarszych osad polskich. Stanowił obronny gród książęcy, wzmiankowany w 1065 roku. Mieściła się w nim siedziba kasztelanii, a następnie stolica ziemi dobrzyńskiej. W 1228 r. książę Konrad I Mazowiecki osadził tu pruskich Rycerzy Chrystusowych (tzw. zakon dobrzyński) do obrony przed najazdami Prusów. Prawa miejskie nadano przed 1296 rokiem.

Miasto była kilkakrotnie zagarniane wraz z całą ziemią dobrzyńską przez Krzyżaków (1233–1235, 1329–1343, 1391–1404 i 1409). W 1405 r. powróciło do Polski.

W XVI w. nastąpił rozkwit miasta, stymulowany przez ożywiony handel z Gdańskiem (komora celna). W 1631 r. przyszedł tu na świat matematyk A. A. Kochański. Kres jego świetności położył tzw. potop szwedzki w latach 1650–1655.

W 1793 r. Dobrzyń nad Wisłą znalazł się w zaborze pruskim. W 1807 r. przynależał do Księstwa Warszawskiego, a po 1815 r. wszedł w skład zaboru rosyjskiego (Królestwo Polskie). W okresie 1939–1945 znalazł się na terenach anektowanych przez III Rzeszę, pod nazwą Dobrin an der Weichsel.

Po 1945 r. pełni rolę lokalnego ośrodka handlowo-usługowego z nielicznymi drobnymi zakładami przemysłowymi (zakład obuwniczy, spółdzielnia rybacka, rzeźnia, młyn). Od 1999 r. jest miastem, siedzibą gminy miejsko-wiejskiej, w powiecie lipnowskim województwa kujawsko-pomorskiego.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Drukuj