Początek żydowskiego osadnictwa w Grodźcu datuje się na przełom XIX i XX wieku. Tutejsi Żydzi podlegali pod kahał będziński. Nie posiadamy informacji na temat życia społeczności żydowskiej w osadzie do 1939 roku.

W październiku 1940 r. przewodniczącym grodzieckiego Judenratu był Abraham Solnik, który podlegał pod Centralną Żydowską Radę Starszych Wschodniego Górnego Śląska (Centralny Judenrat Wschodniego Górnego Śląska) w Sosnowcu. Na dzień 01.10.1940 r. w Grodźcu mieszkało 180 Żydów[1.1]. Do lipca 1942 r. wszyscy Żydzi z Grodźca zostali deportowani do getta w Będzinie. Stąd wywieziono ich do niemieckiego nazistowskiego obozu KL Auschwitz-Birkenau. Prawdopodobnie ostatni transport z nimi z Będzina odjechał w styczniu 1944 r. do KL Auschwitz-Birkenau[1.2].

Drukuj
Przypisy
  • [1.1] Namysło A., Zanim nadeszła Zagłada... Żydzi w Zagłębiu Dąbrowskim w okresie okupacji niemieckiej, Sosnowiec 2008, s. 12.
  • [1.2] Jaworski W., Żydzi w Zagłębiu Dąbrowskim. Zarys dziejów, Sosnowiec 2006, s. 20.