Do końca XVIII w. Góra Kalwaria była polskim katolickim centrum pasyjnym. W mieście działało 35 kapliczek, 6 kościołów i 5 klasztorów. Wyznawcy judaizmu mieli zakaz osiedlania się w tym świętym dla katolików miejscu. Góra Kalwaria otrzymała nawet nową nazwę – Nowa Jerozolima.

Jednak wraz z sekularyzacją przez władze pruskie miasto utraciło swój czysto katolicki charakter. Wraz z migracją ludności wyznania mojżeszowego w 1859 r. w mieście osiedlił się jeden z czołowych chasydzkich przywódców religijnych – cadyk Icchak Meir Rothenberg Alter (1785–1866), zwany w jidysz Gerer Rebe. Jego ranga wzrosła po tym, jak właśnie w 1859 r. stanął na czele chasydów kockich, po śmierci swojego mistrza Menachema Mendla z Kocka. Stał się on protoplastą dynastii cadyków Alterów z Góry Kalwarii. Założył dwór, który znajdował się w kamienicy przy ul. Pijarskiej.

Po śmierci Gerer Rebe, jego następcą został najpierw Chanoch Pinchas ha-Kohen Lewin z Aleksandrowa (1798–1870), a następnie, od 1870 r., jego wnuk Juda Arie Lejb Alter (1847–1905). Nazwano go „Sfas Emes” („Język Prawdy”), od tytułu dzieła, które napisał. W tym okresie dwór w Górze Kalwarii stał się najbardziej wpływowym ośrodkiem chasydzkim w Królestwie Polskim.

Po śmierci Judy Arie Lejba na czele dworu chasydzkiego Ger stanął z kolei jego syn Abraham Mordechaj Alter (1864–1948). Jego epoka to czas szczytowej popularności dworu, a sam cadyk uważany był nawet za najważniejszą postać ortodoksji żydowskiej w Europie. W okresie II Rzeczypospolitej dynastia z Góry Kalwarii miała ponad 100 tys. zwolenników. Ze względu na nauki udzielane przez cadyków do miasta przyjeżdżało bardzo wiele osób, pozostających pod wpływem chasydyzmu – nie tylko z Polski, ale z całej Europy Środkowej. Odwiedzinom miasta i jego cadyków sprzyjała otwarta kolejka wąskotorowa, zapewniająca połączenia z Warszawą. Chasydzi z grupy Ger mieli także silne wpływy polityczne poprzez jedną z największych i najważniejszych partii żydowskich międzywojnia – Agudę, do której przywódców należał sam cadyk. W 1940 r. cadyk Alter wraz z dziećmi zdołał uciec z Polski przez Włochy do Palestyny; chasydzi uznali to za „cudowne wydarzenie”, bowiem z całego rodu przeżyło tylko 6 z 97 osób.

Dynastia Alterów istnieje nadal. Jej kolejni cadycy stoją na czele jesziwy Ger w Jerozolimie. W okresie po Zagładzie byli to kolejno:

  • Izrael Alter (1885–1977) – syn Abrahama Mordechaja Altera, w latach 1948–1977;
  • Symcha Bunem Alter (1888–1992) – brat poprzednika, w latach 1977–1992;
  • Pinchas Menachem Alter (1923–1996) – brat poprzednika, w latach 1992–1996;
  • Jakub Arie Alter (ur. 1939) – syn Symchy Bunema, od 1996 roku.
Drukuj