Żydzi osiedlili się tu zapewne na początku XVIII w. W 1765 r. było ich w miasteczku 40; należeli do kahału dynowskiego. W 1785 r. mieszkało tu 57 Żydów, zaś pod koniec XVIII w. 96 na 1151 mieszkańców. Wówczas Żydzi jaworniccy należeli do kahału tyczyńskiego.

W 1835 r. na terenie całej rzymskokatolickiej parafii jawornickiej mieszkało tylko 90 Żydów. W 1870 r. miasteczko liczyło zaledwie 736 mieszkańców i, jak się okazało, nie miało szans na rozwój. Pod koniec XIX w. mieszkało tu ok. 100 Żydów zaś, w 1921 r. – 155. Mieli niewielki, niewyróżniający się architekturą, drewniany dom modlitwy. W okresie międzywojennym działało tu Kółko Gospodarskie Żydowskiego Towarzystwa Rolniczego.

W maju 1942 r. zastrzelono na cmentarzu żydowskim, zwanym przez miejscowych „okopowiskiem”, 9 Żydów. W czerwcu utworzono tu getto dla Żydów z Jawornika i okolicznych wsi. W sierpniu 1942 r. SS i policja rozstrzelała na cmentarzu 6 Żydów, ukrywających się poza gettem. W sąsiadujących z Jawornikiem Hadlach Szklarskich w 1942 r. hitlerowcy zamordowali 9 Polaków, którzy pomagali ukrywającym się Żydom, a których nazwiska zdradziła ujęta przez nich Żydówka. Zastrzelono tam wówczas także ukrywających się w lesie 7 Żydów.

Drukuj