W okresie okupacji podczas drugiej wojny światowej Niemcy utworzyli w Końskich getto. Preludium jego powstania stanowiło wyznaczenie już w październiku 1939 r. tzw. dzielnicy żydowskiej. Kilka miesięcy później teren ten oficjalnie przekształcono w getto. Jak podaje Krzysztof Urbański w książce Zagłada Żydów w dystrykcie radomskim, obszar getta składał się z dwóch części, rozdzielonych ulicą 3 Maja: „Jeden fragment dzielnicy żydowskiej obejmował ulice: Berka Joselewicza, Kazanowską, Krakowską, 3 Maja, druga część mieściła się przy ul. Kilińskiego, Jatkowej, Warszawskiej, Bóżniczej i Nowy Świat”. W getcie więziono około ok. 10 tys. osób, w tym duża grupa przesiedleńców z Wielkopolski, Płocka i Łodzi.

Likwidacja getta w Końskich nastąpiła jesienią 1942 roku. Większość jego więźniów Niemcy deportowali do niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady Treblinka. Kilkaset osób rozstrzelali na miejscu. W mieście pozostawiono grupę około trzystu Żydów, jednak i oni w styczniu następnego roku zostali wywiezieni do Szydłowca, a stamtąd do niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady.

Drukuj