Stara osada słowiańska, wzmiankowana 1286; w XIII w. pod nazwą Kraina; początkowo należała do Pomorza Gdańskiego; na pocz. XIV w. opanowana przez Krzyżaków; 1343 wróciła do Polski; prawa miejskie 1420; do XVIII w. miasto o charakterze rzem.-handl., od XVIII w. rozwój sukiennictwa; od 1772 w zaborze prus.; od 1839 w prywatnych dobrach Hohenzollernów; od 1871 połączenie kolejowe; po I wojnie światowej przyznana Niemcom, mimo protestów ludności polskiej; w okresie międzywojennym ośrodek działalności ZPwN; I 1945, po zajęciu przez wojska sowieckie, spalona w ok. 79%; od 1945 w Polsce, odbudowana. Ośrodek usługowy regionu rolniczego i turystycznego (w okolicy jeziora i rozległe lasy); przemysł drzewny (meble, tarcica); węzeł dróg lokalnych przy linii kolejowej Piła–Chojnice; Zespół Szkół Zawodowych Przemysłu Spożywczego; działa Towarzystwo Miłośników Krajenki; odbywa się Festiwal Piosenki Czerwonokrzyskiej. Ośrodkiem założenia jest czworoboczny rynek, wokół którego znajdują się odbudowane po wojnie kamienice w stylu klasycystycznym; barokowy kościół parafialny Św. Anny (ok. 1774), neoromański kościół filialny Św. Józefa, poewangelicki (1846–47); późnoklasycystyczny pałac (1. poł. XIX w.); domy konstrukcji szkieletowej (1. poł. XIX w.).

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Drukuj