Najstarsze ślady osadnictwa na terenie Kępna pochodzą z młodszej epoki brązu. We wczesnym średniowieczu istniał tu gród obronny. W 1282 r. Kępno było miejscem zawarcia tajnego układu między księciem Mściwojem II i Przemysłem II, na mocy którego pod panowanie Przemysła trafiło Pomorze Gdańskie. 

Kępno zostało lokowane na prawach miejskich przed 1283 r. i utrzymało je przez XIV wiek. Ponowna lokacja nastąpiła w 1660 r.  w związku z napływem ludności protestanckiej (głównie z Milicza). Od poł. XIV w. do poł. XIX w. Kępno należało do majątku m.in. Niesobitów-Kępińskich. Kępno było znacznym ośrodkiem handlowym, brało udział w eksporcie zboża. W 2. poł. XVIII w. było ośrodkiem sukiennictwa.

Od XV w. w Kępnie mieszkała liczna grupa Żydów. Do XIX w. tworzyli oni jedną z ważniejszych gmin w Wielkopolsce. W latach 1793–1920 miasto znalazło się w zaborze pruskim (przez kilka lat 1807–15 w Księstwie Warszawskim). Od 1871 r. Kępno znalazło się na trasie linii kolejowej. 

W latach 1918–1919 wielu mieszkańców miasta chwyciło za broń po stronie powstania wielkopolskiego. Po 1919 r. Kępno znalazło się w granicach Polski. W czasie II wojny światowej zostało wcielone do III Rzeszy. Niemcy dokonali wówczas masowych wysiedleń mieszkańców. Po II wojnie światowej aż do 1949 r. działały na tym terenie organizacje antykomunistyczne. Kępno w latach 1887–1975 i od 1999 r. jest siedzibą powiatu.  

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Drukuj